Ringkesan:
Miturut tradisi Islam, Waraqah inggih menika satunggaling sarjana Kristen, ingkang paring pamanggih sepisanan dhumateng Muhammad babagan kanabian, sasampunipun Muhammad mratelakaken bilih wonten malaikat ingkang mbekta wahyu dhumateng piyambakipun. Sanadyan mekaten, sasampunipun sedanipun Waraqah, Muhammad mboten mratelakaken wontenipun wahyu malih laminipun tigang taun (link).
Katingalipun, salebetipun tigang taun kasebat, Muhammad ngempalaken cariyos-cariyos Alkitab kangge nggandhengaken pratelan wahyu saha kanabianipun kaliyan cariyos-cariyos Alkitab kasebat.
Mila, wonten pitakenan, menapa sesambunganipun antawisipun sedanipun Waraqah kaliyan wahyu ingkang kedah dipunkendhekaken laminipun tigang taun? Tiyang Muslim mboten nggadhahi wangsulan kangge babagan menika. Alesan utawi katrangan ingkang sae piyambak ingkang dipunparingaken dening tiyang Muslim babagan kendhipun wahyu inggih menika (link):
Al-Haafiz Ibn Hajar (mugi Allah paring rahmat dhumateng piyambakipun) ngendika: Kendhipun wahyu menika ateges dipunundur sawetara wektu. Menika supados menapa ingkang dipunraosaken dening Nabi arupi raos wedi saged ical, saha supados piyambakipun nggadhahi raos kangen dhumateng wangsulipun wahyu kasebat. (Fath al-Bari 1/27).
Menika satunggaling alesan ingkang aneh sanget. Wonten ing ngriki ugi, tuwuh pitakenan: Kenging menapa Gabriel kedah meksa Muhammad kanthi kiyat sanget saengga kawontenanipun dados awrat sanget saengga wahyu kedah dipunmandhegaken laminipun tigang taun salajengipun?
Tiyang Muslim mboten nate mangsuli KAWICAKSANAN ing sawingkingipun babagan menika.
Menapa wahyu kasebat dipunmandhegaken mboten laminipun tigang taun nanging namung 12 utawi 40 dinten?
Sawetara tiyang Muslim paring alesan bilih wahyu menika mboten dipunmandhegaken laminipun tigang taun, nanging namung 12 utawi 40 dinten. Nanging alesan menika ugi gagal amargi, miturut Sahih Bukhari, Hadith 6982, salebetipun wektu kasebat, Muhammad rumaos susah sanget amargi kendhipun wahyu saengga piyambakipun munggah dhateng pucuking redi makaping-kaping kangge nganyut tuwuh. Saben wektu, Gabriel badhe ngatingal lan nyegah piyambakipun, saha nglelipur bilih piyambakipun saestu nabi leresipun Allah.
Kanthi mekaten, salebetipun 12 utawi 40 dinten, satunggaling tiyang mboten badhe wonten ing kawontenan ingkang ngenes utawi mutus asa sanget saengga nggadhahi krenteg kangge nganyut tuwuh sanadyan namung sepisan, menapa malih nyobi nindakaken makaping-kaping, lan sanadyan panglipur saking Gabriel ingkang bola-bali ugi mboten badhe cekap.
6581. ‘Urwa nyariyosaken bilih ’A’isha ngendika, “Wiwitanipun [wahyu] dhumateng Utusanipun Allah, mugi Allah mberkahi lan maringi kawilujengan dhumateng piyambakipun, awujud supéna ingkang leres salebetipun sare. Saben piyambakipun nggadhahi supéna, menika katingal cetha kados dene pajar ing wektu enjang. Piyambakipun biyasa tindak dhateng Hira’ lan wonten ing ngriki piyambakipun nindakaken ibadah sawetara dalu. Piyambakipun mbeta sangu kangge kaperluan kasebat. Salajengipun piyambakipun wangsul dhumateng Khadija lan mbeta sangu malih kados sadurungipun. Babagan menika terus lumaku ngantos Bebeneran rawuh dhumateng piyambakipun kanthi dumadakan nalika piyambakipun wonten ing Guwa Hira’. Malaikat rawuh dhumateng piyambakipun wonten ing salebeting guwa kasebat lan ngendika, ‘Wacaa!’
“Nabi ngendika, ‘Kula matur, “Kula mboten saged maca.” Piyambakipun nyepeng lan ngrangkul kula kanthi kiyat sanget ngantos sedaya kekiyatan kula ical, salajengipun piyambakipun nguculaken kula lan ngendika, “Wacaa!” Kula matur, “Kula mboten saged maca.” Salajengipun piyambakipun nyepeng lan ngrangkul kula ingkang kaping kalih ngantos sedaya kekiyatan kula ical, lajeng nguculaken kula lan ngendika, “Wacaa!” Kula matur, “Kula mboten saged maca.” Salajengipun piyambakipun nyepeng lan ngrangkul kula ingkang kaping tiga lajeng nguculaken kula, lan salajengipun ngendika, "Wacaa kanthi nyebut asma Pangeranmu kang wis nyiptakake manungsa saka getih kenthel. Wacaa, lan Pangeranmu iku Kang Maha Loman. Kang mulang kanthi nggunakake Kalam" lan ayat-ayat ngantos "Mulang manungsa apa kang dheweke ora weruh." (96:1-5)’
“Piyambakipun wangsul kanthi rasa kuwatir lan manahipun ndhredheg. Piyambakipun nemoni Khadija lan ngendika, ‘Kemulana kula! Kemulana kula!’ Khadija lan kulawarganipun nggulung piyambakipun ngangge kemul ngantos rasa ajrih kasebat ical saking piyambakipun, salajengipun piyambakipun ngendika dhumateng Khadija, ‘Wonten menapa kaliyan kula?’ Piyambakipun nyariyosaken menapa ingkang sampun kedadosan lan ngendika, ‘Kula ajrih dhumateng dhiri kula piyambak.’ Khadija ngendika, ‘Mboten, menika pawarta sae. Demi Allah, Allah mboten badhe nate paring kanisthan dhumateng panjenengan. Panjenengan tansah njagi sesambungan paseduluran, ngendika leres, nanggung bebanipun tiyang sanes, mulyakaken tamu, lan paring pitulungan dhumateng tiyang ingkang nandang musibah.’
“Salajengipun Khadija tindak sesarengan kaliyan piyambakipun nemoni Waraqa ibn Nawfal ibn Asad ibn ‘Abdu’l-’Uzza ibn Qusayy, nak-ndherekipun Khadija (putra kakung saking sadherek jaler bapakipun), ingkang sampun ngrasuk agami Kristen nalika jaman Jahiliyya. Piyambakipun saged nyerat mawi basa Arab lan nyerat Injil mawi basa Arab salajengipun kados ingkang dipunkersakaken dening Allah. Piyambakipun menika tiyang sepuh ingkang sampun wuta. Khadija ngendika dhumateng piyambakipun, ’Kakang! Cobi midhangetaken ponakan panjenengan.’ Waraqa pitaken dhumateng piyambakipun, ‘Ngger ponakan, menapa ingkang sampun panjenengan pirsani?’ Utusanipun Allah, mugi Allah mberkahi lan maringi kawilujengan dhumateng piyambakipun, nyariyosaken menapa ingkang sampun dipunpirsani. Waraqa ngendika dhumateng piyambakipun, ‘Menika inggih menika Namus [Jibril] ingkang dipunutus dening Allah dhumateng Musa. Kula gadhah pangajab muga-mugi kula taksih enem. Kula gadhah pangajab sageda taksih gesang nalika kaum panjenengan ngusir panjenengan!’ Utusanipun Allah, mugi Allah mberkahi lan maringi kawilujengan dhumateng piyambakipun, pitaken, ‘Menapa piyambakipun sedaya badhe ngusir kula?’ Waraqa ngendika, ‘Inggih, mboten wonten tiyang siji-sijia ingkang mbekta prakara ingkang sami kaliyan menapa ingkang panjenengan bekta tanpa dipunmungsuhi. Menawi kula taksih gesang ing dinten kasebat, kula badhe maringi pambiyantu ingkang kiyat dhumateng panjenengan.’
“Mboten dangu sasampunipun menika, Waraqa seda lan wonten wektu kendhi ing salebeting wahyu saengga Nabi, mugi Allah mberkahi lan maringi kawilujengan dhumateng piyambakipun, rumaos sedhih sanget ngantos kita mireng bilih rasa sedhihipun kasebat makaping-kaping ndamel piyambakipun gadhah krenteg badhe mbuwang dhiri saking pucuking redi. Saben piyambakipun dumugi ing pucuking redi, Jibril badhe ngatingal dhumateng piyambakipun lan ngendika, ‘Muhammad, panjenengan saestu Utusanipun Allah.’ Saengga rasa kuwatir lan kuciwanipun saged sirep amargi babagan kasebat lan piyambakipun dados tentrem salajengipun wangsul dhateng dalem. Nalika let wektu kendhipun wahyu kasebat rumaos dangu dhumateng piyambakipun, piyambakipun gadhah krenteg nindakaken kados sadurungipun. Nalika piyambakipun dumugi ing pucuking redi, Jibril badhe ngatingal wonten ing ngajengipun lan ngendika ingkang sami kaliyan babagan kasebat.”
Pancen leres; kangge nyingidaken satunggal kadhusthan, panjenengan kedah ngendika satus kadhusthan malih, nanging kadhusthan kasebat tetep mboten saged terus dipunsingidaken.