Forced Faith is Child Abuse: The Case for Banning Compulsory Religious Rituals for Minors

Prinsip Teras: Kanak-Kanak Boleh Mempelajari Mana-Mana Agama, Tetapi Mengamalkannya Mesti Disekat di Sisi Undang-Undang Sehingga Dewasa

• Kanak-kanak dibenarkan sepenuhnya untuk mendapatkan maklumat tentang mana-mana agama. Begitu juga, ibu bapa juga dibenarkan berkongsi maklumat tentang agama, budaya, dan akhlak mereka. Tiada sebarang masalah dengannya.
• Jadi, mendapatkan maklumat tentang agama tidak dilarang, malah menerimanya juga tidak dilarang (iaitu kanak-kanak boleh menerima mana-mana kepercayaan atas kehendak sendiri sebelum usia 18 tahun), tetapi HANYA MENGAMALKANNYA dilarang sehingga usia 18 tahun. Ibu bapa tidak mempunyai kuasa untuk memaksa anak-anak mengamalkan sesuatu agama, dan anak-anak juga tidak dibenarkan mengamalkannya atas kehendak sendiri.
• Sekatan ini selari dengan tanggapan bahawa kanak-kanak boleh membina perasaan cinta terhadap seseorang, termasuk orang dewasa, yang mana ia tidak dianggap sebagai satu jenayah. Walau bagaimanapun, melakukan hubungan seksual dengan orang dewasa adalah dilarang sehingga usia 16 tahun, dan perkahwinan tidak dibenarkan sehingga usia 18 tahun.
• Perlindungan untuk kanak-kanak ini sudah memadai agar mereka mendapat KESEDARAN bahawa ibu bapa tidak boleh memaksakan agama dan amalan agama ke atas mereka, sama seperti mereka tidak boleh memaksakan pasangan pilihan mereka ke atas anak-anak. Namun, berkongsi maklumat dan pandangan peribadi tentang mana-mana bakal pasangan masa hadapan dengan mereka adalah amat dialu-alukan.

Tanggapan ini merupakan satu naratif yang mengelirukan bahawa ibu bapa mempunyai hak tanpa had untuk memaksakan kepercayaan, ritual, dan adat resam agama mereka ke atas anak-anak mereka. Kanak-kanak bukanlah hak milik mereka. 

Ibu bapa dibenarkan sepenuhnya untuk berkongsi maklumat tentang agama, budaya, dan akhlak mereka.Walau bagaimanapun, terdapat perbezaan yang amat ketara antara berkongsi maklumat dengan memaksakannya. Berkongsi memberi ruang kepada anak untuk berfikir, menyoal, dan meneroka. Memaksakan pula menindas autonomi anak dan menggantikannya dengan kepatuhan buta. Indoktrinasi berlaku apabila ibu bapa berulang kali menegaskan bahawa anak tersebut secara automatik adalah seorang Muslim, Kristian, Hindu, atau Yahudi hanya kerana dilahirkan dalam keluarga tersebut. Peringkat seterusnya bagi paksaan ini adalah penguatkuasaan ritual, seperti solat lima waktu, kebaktian gereja, berpuasa, berkhatan, atau berhijab. Kanak-kanak tidak mampu memberikan keizinan yang bermakna untuk semua ini.

Kanak-kanak tidak boleh memberikan keizinan termaklum (informed consent) mereka untuk beragama, sama seperti mereka tidak boleh memberikan keizinan termaklum untuk berkahwin. Jadi, mengapa pula mahu memaksakan agama ke atas mereka dengan memberitahu bahawa mereka secara automatik telah menjadi pengikut agama tertentu hanya kerana dilahirkan dalam keluarga yang menganut agama tersebut? Tidak, agama adalah hak peribadi kanak-kanak, yang mana mereka berhak membuat keputusan termaklum mengenainya hanya selepas mencapai usia 18 tahun, sama seperti dalam kes perkahwinan di mana mereka mesti membuat keputusan termaklum itu sendiri hanya selepas berusia 18 tahun.

Sama seperti tindakan ibu bapa memaksa anak-anak mereka berkahwin adalah salah di sisi undang-undang dan moral, begitu juga tindakan ibu bapa memaksakan pilihan dan amalan agama mereka ke atas zuriat mereka adalah sesuatu yang tidak boleh diterima.

Bukti nyata tentang indoktrinasi agama pada kanak-kanak jelas kelihatan melalui contoh-contoh berikut:

• Seseorang anak yang dilahirkan dalam keluarga Hindu akan menganut agama Hindu secara semula jadi.
• Seseorang anak yang dilahirkan dalam keluarga Kristian secara automatik menganggap dirinya sebagai seorang Kristian.
• Seseorang anak yang dilahirkan dalam keluarga Muslim juga akan berpegang teguh pada Islam.

Mengapa Kanak-Kanak Tidak Patut Mengamalkan Ritual Agama Walaupun Mereka Dibenarkan Memilih Agama

Seorang Muslim menulis:

Kenangan paling indah saya adalah apabila bapa membawa saya ke masjid yang berbeza-beza pada hari Jumaat dan menjemput seorang imam datang ke rumah untuk mengajar saya prinsip-prinsip kepercayaan kami. Saya juga menyukai ibadah puasa Ramadan. Kami adalah sebuah keluarga yang ‘sekular’.”

Seorang Kristian menulis:

Saya telah pergi ke gereja secara sukarela mahupun terpaksa semasa kecil dan sejujurnya ia tidaklah teruk, cuma kadang-kadang membosankan. Kami juga menyanyikan lagu-lagu tentang Yesus sambil berlarian mengelilingi pohon Krismas. Adakah kanak-kanak tidak patut dibenarkan melakukan perkara itu?

Saya tulus gembira anda mempunyai kenangan yang membahagiakan. Namun, perkara itu tidak mengubah prinsip: Mengutamakan Kanak-Kanak yang Rentan semasa Menggubal Undang-Undang

Ya, undang-undang digubal untuk melindungi golongan yang rentan, bukan golongan yang bernasib baik.

Walaupun aspek budaya kecil seperti menyambut perayaan atau memberi hadiah tidak mendatangkan bahaya secara nyata, penyertaan wajibdalam ritual dan amalan agama sepatutnya dilarang oleh undang-undang bagi semua kanak-kanak. Justifikasi utama bagi larangan ini adalah demi melindungi kanak-kanak yang rentan:

Undang-undang tidak diwujudkan untuk kanak-kanak bertuah yang membesar dalam keluarga agama yang santai dan agak sekular. Undang-undang wujud untuk jutaan kanak-kanak lain yang tidak merasai tuah sedemikian:

• anak perempuan yang dipukul kerana enggan bersolat
• anak lelaki yang dikurung di ruangan bawah tanah madrasah kerana bacaan Quran yang lemah
• remaja yang cuba membunuh diri kerana diberitahu dia akan dibakar selamanya di neraka kerana menjadi gay
• kanak-kanak yang dipotong alat sulitnya atas nama kesucian agama
• kanak-kanak yang dipaksa berpuasa, melutut, menutup aurat, mengaku dosa, berzikir, atau bertaubat sebelum mereka sempat memahami erti dosa

Kita sememangnya telah menerima logik ini dalam setiap bidang perlindungan kanak-kanak yang lain. Sebagai contoh:

• Seorang gadis bawah umur mungkin benar-benar merasai kasih sayang terhadap seorang dewasa, dan orang dewasa itu pula mungkin tidak mendatangkan penganiayaan. Walaupun begitu, undang-undang tetap melarang keras hubungan sedemikian. Mengapa? Kerana menghalalkan amalan tersebut akan membuka ruang berbahaya di mana jutaan gadis yang rentan boleh dieksploitasi melalui lompang undang-undang yang sama. Undang-undang mesti digubal untuk melindungi mereka yang tidak mampu melindungi diri sendiri.

• Begitu juga, seorang anak berusia 10 tahun boleh merayu untuk bekerja di kilang kerana “saya mahukan wang untuk keluarga saya”, namun kita tetap mengharamkan buruh kanak-kanak untuk semua. Mengapa? Demi menyelamatkan jutaan kanak-kanak rentan lain yang mungkin dieksploitasi melalui lompang undang-undang ini. 

Prinsip yang sama turut terpakai di sini. 

Seseorang kanak-kanak mungkin berasa ingin tahu tentang agama, meneroka pelbagai idea, malah menyatakan bahawa mereka “menerima” sesuatu kepercayaan. Namun, mengamalkan ritual agama ialah satu tindakan kepatuhan yang mengikat, yang sering kali dikuatkuasakan melalui kuasa, ketakutan, rasa bersalah, dan tekanan masyarakat. Tanpa batasan undang-undang yang jelas, negara tidak dapat menghalang ibu bapa, institusi, atau masyarakat daripada memaksakan amalan agama ke atas kanak-kanak yang tidak berdaya untuk melawan.

Keluarga sekular juga memberikan kenangan gembira kepada anak-anak mereka: muzik, berenang, perkhemahan, seni, persahabatan, sukan, dan penerokaan. Kebahagiaan tidak dicipta oleh ritual. Kebahagiaan dicipta oleh kebebasan.

Matlamatnya bukanlah untuk menghalang kanak-kanak daripada belajar tentang agama.

Matlamatnya adalah untuk memastikan tiada kanak-kanak yang dipaksa mengamalkan sesuatu kepercayaan yang mereka masih terlalu muda untuk menilai secara rasional.

Ini bukanlah satu hukuman bagi keluarga agama yang bahagia, sebaliknya ini adalah perisai bagi jutaan kanak-kanak rentan yang membesar tanpa kemampuan untuk berkata “tidak”.

HALANGAN terhadap HALUAN KERJAYA seseorang anak disebabkan oleh sebarang doktrin/aktiviti agama merupakan satu JENAYAH

Jepun kini telah mengklasifikasikan HALANGAN terhadap HALUAN KERJAYA anak disebabkan oleh sebarang doktrin/aktiviti agama sebagai satu jenayah.  

Penyertaan paksa dalam aktiviti keagamaan bakal diklasifikasikan sebagai penderaan kanak-kanak di Jepun

Undang-undang tersebut menetapkan empat jenis penderaan: fizikal, seksual, pengabaian, dan psikologi.

Menimbulkan ketakutan dengan memberitahu anak-anak bahawa mereka akan masuk neraka jika tidak mengambil bahagian dalam aktiviti keagamaan, atau menghalang mereka daripada membuat keputusan tentang haluan kerjaya mereka, dianggap sebagai penderaan psikologi dan pengabaian di bawah garis panduan tersebut.

Tindakan lain yang dikira sebagai pengabaian termasuk tidak mempunyai sumber kewangan untuk menyediakan makanan atau tempat tinggal yang mencukupi bagi anak-anak akibat daripada pemberian derma yang terlalu besar, atau menyekat interaksi mereka dengan rakan-rakan disebabkan perbezaan kepercayaan keagamaan dan dengan itu menjejaskan kemahiran sosial mereka.

Apabila mengambil tindakan, garis panduan tersebut akan menggesa pusat rundingan kanak-kanak dan kerajaan tempatan untuk memberi perhatian khusus kepada kemungkinan bahawa kanak-kanak tersebut mungkin tidak dapat menyedari kemudaratan yang disebabkan oleh penderaan setelah dipengaruhi oleh pemikiran dan nilai-nilai berasaskan doktrin.

Di samping itu, terdapat kebimbangan bahawa pemberian nasihat kepada ibu bapa boleh menyebabkan penderaan tersebut semakin memuncak dan membawa peningkatan tekanan daripada kumpulan keagamaan terhadap keluarga berkenaan. Oleh yang demikian, garis panduan itu menyeru agar keselamatan kanak-kanak dijadikan keutamaan tertinggi dan membawa mereka ke pusat jagaan perlindungan sementara tanpa sebarang keraguan.

Bagi kanak-kanak yang berumur 18 tahun ke atas dan tidak layak mendapat perlindungan oleh pusat rundingan kanak-kanak, kerajaan tempatan sebaliknya perlu merujuk mereka ke pusat bantuan guaman, pejabat kebajikan, dan kemudahan rundingan yang lain.

Undang-undang ini tidak menggambarkan Jepun sebagai sebuah negara autoritarian yang cuba menceroboh urusan peribadi keluarga. Sebaliknya, ia digubal semata-mata demi perlindungan kanak-kanak daripada "ibu bapa autoritarian". Negara mesti campur tangan walaupun dalam kehidupan peribadi keluarga bagi 4 kes penderaan kanak-kanak yang berikut:

1. Penderaan fizikal
2. Penderaan seksual
3. Penderaan berbentuk Pengabaian dan
4. Penderaan Psikologi untuk mengindoktrinasi anak-anak dan memaksakan agama serta aktiviti keagamaan ke atas mereka secara paksa. 

Rangka kerja undang-undang ini akhirnya mengiktiraf sesuatu yang diderita secara senyap oleh jutaan kanak-kanak, dan membuktikan bahawa tekanan agama bukan sekadar urusan peribadi keluarga, bahkan ia boleh menjadi satu bentuk penderaan. 

Garis panduan tersebut menjelaskan bahawa menakut-nakutkan anak-anak dengan ancaman api neraka, azab ketuhanan, atau penderitaan abadi sekiranya mereka tidak mengikut ritual agama merupakan satu bentuk penderaan psikologi. Begitu juga, menghalang anak-anak daripada memilih kerjaya atau laluan pendidikan mereka kerana “agama melarangnya” juga merupakan satu bentuk pengabaian. Taktik-taktik yang memudaratkan ini meranapkan keyakinan anak, merosakkan harga diri mereka, dan merampas hak semula jadi mereka untuk mencorakkan masa hadapan mereka sendiri.

Undang-undang tersebut turut menonjolkan bentuk-bentuk pengabaian yang lain. Ini termasuk tindakan ibu bapa menderma wang yang terlalu banyak kepada kumpulan agama sehingga mereka tidak mampu menyediakan makanan, pakaian, atau tempat tinggal untuk anak-anak mereka. Contoh lain ialah menghalang anak-anak daripada bergaul dengan rakan-rakan yang berbeza kepercayaan, yang mana tindakan ini merosakkan perkembangan sosial mereka dan memerangkap mereka dalam persekitaran yang terasing.

Yang paling penting, garis panduan Jepun tersebut mengakui satu kenyataan yang pahit. Apabila kanak-kanak membesar di dalam rumah yang sarat dengan doktrin yang tegar, mereka sering kali tidak menyedari bahawa diri mereka sedang didera. Indoktrinasi itu sendiri telah membutakan mata mereka. Disebabkan hal ini, pusat rundingan kanak-kanak diarahkan untuk mengendalikan setiap kes dengan penuh berhati-hati. Mereka mesti mempertimbangkan kemungkinan bahawa seseorang anak tidak berupaya untuk menyedari kemudaratan yang sedang berlaku ke atas diri mereka.

Garis panduan tersebut juga memberi amaran bahawa sekadar memberikan nasihat biasa kepada ibu bapa mungkin tidak mencukupi. Dalam beberapa kes, nasihat sedemikian rupa malah boleh memburukkan lagi penderaan yang berlaku. Kumpulan agama juga mungkin menekan keluarga tersebut, menjadikan keadaan semakin parah. Oleh itu, negara mengutamakan keselamatan anak mengatasi segala-galanya. Pihak berkuasa diarahkan untuk membawa kanak-kanak ke dalam tahanan perlindungan sementara dengan serta-merta setiap kali mereka mengesyaki adanya kemudaratan psikologi atau paksaan.

Bagi mereka yang berusia 18 tahun atau ke atas dan tidak lagi layak untuk mendapat perlindungan daripada pusat rundingan kanak-kanak, undang-undang tetap memastikan adanya sokongan. Kerajaan tempatan wajib membimbing mereka ke arah bantuan guaman, pejabat kebajikan, dan rangkaian sokongan yang lain agar mereka tidak dibiarkan terumbang-ambing tanpa bantuan selepas melarikan diri daripada persekitaran doktrin tersebut.

Semua ini tidak bermakna Jepun sedang campur tangan dalam keluarga untuk mengawal kepercayaan. Ia tidak bermakna negara sedang menindas agama. Ia bermakna negara sedang melindungi kanak-kanak daripada ibu bapa yang autoritarian dan amalan yang memudaratkan. Setiap negara moden sememangnya telah campur tangan dalam kehidupan berkeluarga untuk menghentikan penderaan fizikal, penderaan seksual, dan pengabaian yang teruk. Jepun sekadar menambah satu lagi kebenaran yang telah lama diabaikan oleh masyarakat. Penderaan psikologi melalui indoktrinasi agama secara paksa adalah benar, dan ia memusnahkan kehidupan.

Anda boleh mendapatkan maklumat lanjut tentang perubahan dasar ini dan konteksnya dalam sumber-sumber berikut:

• Wikipedia (Shūkyō nisei - Konteks dan Garis Panduan): Shūkyō nisei - Wikipedia

• Ringkasan Berita (Butiran Dasar): What's Right: Japan Declares Forced Religious Acts as Child Abuse - ARA City Radio

Amalan Keagamaan: Mimpi Ngeri bagi Ramai Kanak-Kanak

Kami menjemput anda untuk turut melawat exmuslim Subreddit kami dan membaca kisah-kisah tentang bagaimana kami (bekas Muslim) terpaksa menunaikan kewajipan solat harian sebanyak lima kali sehari, menghadiri kelas pengajian Quran enam hari seminggu, dan meluangkan masa berjam-jam setiap hari untuk belajar serta menghafal Al-Quran. Bayangkan rasa penindasan yang amat berat yang dialami oleh kanak-kanak apabila dipaksa mematuhi rutin yang tegar ini tanpa sebarang pelepasan.

Seterusnya, fikirkan pula nasib gadis-gadis muda yang dipaksa memakai Hijab, walaupun mereka secara peribadi membantah perkara tersebut. Keluarga yang mempunyai pegangan agama yang tebal sering kali memaksakan pakaian ini ke atas anak perempuan mereka seawal usia mentah dua atau tiga tahun. Keperluan yang berterusan ini boleh dirasakan amat melemaskan, terutamanya apabila dibandingkan dengan kesulitan sementara yang dialami oleh ramai orang semasa pandemik COVID-19 apabila pelitup muka diwajibkan. Namun, gadis-gadis ini menghadapi bebanan untuk menyarungkan keseluruhan Hijab pada setiap hari. Kehidupan gadis-gadis bekas Muslim ini sememangnya amat menyedihkan kerana mereka dipaksa berkahwin dengan lelaki Muslim dan menyediakan layanan seksual kepada mereka sepanjang hayat. Bahagian yang paling perit ialah, mereka terpaksa membesarkan anak-anak mereka sendiri sebagai Muslim bertentangan dengan kehendak peribadi mereka.

Islam menuntut ibu bapa Muslim untuk MEMAKSA anak-anak mereka mendirikan solat dan untuk MEMUKUL mereka sekiranya mereka tidak mendirikan solat pada usia 10 tahun.

Sunan Abi Dawud 495:  

Rasulullah (ﷺ) bersabda: Perintahkanlah anak-anakmu untuk mendirikan solat apabila mereka mencapai usia tujuh tahun, dan pukullah mereka atasnya (solat) apabila mereka mencapai usia sepuluh tahun;  

Walaupun negara-negara Barat sememangnya telah mengharamkan tindakan memukul kanak-kanak, namun perkara itu masih belum mencukupi. Mereka juga sepatutnya menghalang ibu bapa daripada menguatkuasakan solat harian atau Hijab walaupun dengan menggunakan kaedah selain memukul (seperti mempengaruhi mereka melalui tindakan memalukan, membuli, memeras ugut, mengganggu, dsb.).

Pertimbangkan kepayahan yang terpaksa ditanggung oleh seseorang anak untuk berpuasa sepanjang hari. Ia bukan sekadar tekanan daripada ibu bapa, malah seluruh masyarakat Islam turut memberikan tekanan secara tidak langsung. 

Terdapat satu kejadian yang berlaku baru-baru ini di UK mengenai guru besar wanita Katharine Birbalsingh yang terpaksa mengharamkan murid-murid Muslim daripada bersolat di sekolah. Mengapa?

• Kerana sesetengah murid yang kuat beragama telah membuli murid-murid Muslim yang lain untuk menyertai mereka bersolat. Mereka yang enggan telah diganggu, digertak, dan dalam beberapa kes diancam secara fizikal.

• Dan murid-murid Muslim yang kuat beragama itu juga membuli murid-murid perempuan untuk memakai Hijab. Dan sekiranya mereka tidak memakainya, mereka akan dibuat berasa bersalah serta menghadapi gertakan dan gangguan.

Kejadian ini menunjukkan satu kebenaran yang amat penting. Punca paksaan bukan sahaja datang daripada ibu bapa. Ia datang daripada adik-beradik, rakan sebaya, kumpulan agama, rangkaian masjid, orang-orang tua masyarakat, dan tekanan kawasan kejiranan.

Memandangkan persekitaran sebegini, adalah mustahil untuk menentukan sama ada seseorang anak itu bersolat, berpuasa, atau memakai hijab atas pilihan ikhlas mereka sendiri atau disebabkan oleh tekanan yang tersirat. Tiada kerajaan yang mampu memantau jutaan rumah atau halaman sekolah untuk mengesan paksaan yang halus.

Satu-satunya jalan penyelesaian yang berkesan adalah peraturan yang jelas: Kanak-kanak boleh belajar tentang mana-mana agama yang mereka inginkan, tetapi tidak boleh mengamalkan ritual keagamaan sehinggalah dewasa.

Hanya pendekatan ini yang dapat melindungi kanak-kanak yang rentan. Hanya peraturan ini yang memastikan tiada kanak-kanak yang boleh dijadikan sebagai alat indoktrinasi. Ia menjamin zaman kanak-kanak yang bebas daripada ritual yang tegar, kepatuhan yang berasaskan ketakutan, dan keakuran yang dipaksakan oleh masyarakat.

Ia membolehkan kanak-kanak membesar dalam keadaan selamat. Apabila mereka mencapai usia lapan belas tahun, mereka boleh memilih jalan agama mereka secara bebas tanpa sebarang tekanan, ketakutan, atau paksaan.

Kesukaran untuk Melepaskan Diri daripada Indoktrinasi Zaman Kanak-Kanak Walaupun Setelah Menjadi Dewasa

Indoktrinasi agama bukanlah sesuatu yang boleh ditinggalkan begitu sahaja oleh seseorang setelah mencapai usia lapan belas tahun. Kesannya berterusan lama selepas seseorang itu menolak sistem kepercayaan tersebut secara intelektual. Saya mempelajari pengajaran ini melalui pengalaman peribadi saya sendiri.

Saya membesar dalam sebuah keluarga Muslim di mana saya berulang kali diajar bahawa homoseksualiti adalah lebih buruk daripada melakukan sumbang mahram dengan ibu atau saudara perempuan sendiri, dan bahawa golongan homoseksual adalah makhluk yang paling hina di sisi Allah. Mesej ini diulang begitu kerap dan digambarkan sebagai kebenaran ketuhanan sehingga ia menjadi sebahagian daripada struktur emosi saya.

Bertahun-tahun kemudian, saya meninggalkan Islam. Sains meyakinkan saya bahawa homoseksualiti adalah semula jadi bagi sesetengah orang. Secara rasional, saya memahami bahawa setiap manusia berhak mendapat maruah dan hak yang sama rata. Namun, pengkondisian emosi daripada zaman kanak-kanak saya tidak hilang begitu sahaja. Walaupun setelah menolak Islam, saya masih merasakan perasaan jijik yang spontan terhadap golongan homoseksual. Ia memerlukan usaha gigih yang sedar selama bertahun-tahun untuk mencabut perasaan ini. Indoktrinasi tersebut telah menyusup masuk jauh lebih dalam daripada sekadar kepercayaan saya. Ia telah membentuk emosi saya, kompas moral saya, dan rasa jijik saya.

Pengalaman ini mendedahkan satu kebenaran yang penting. Malah keputusan dewasa yang dibuat dengan maklumat lengkap pun tidak dapat memadamkan kepercayaan dan emosi yang telah ditanam semasa zaman kanak-kanak dengan mudah. Itulah sebabnya indoktrinasi agama yang mengajarkan kebencian terhadap golongan homoseksual mesti dihalang pada peringkat awal kehidupan.

Sekarang bayangkan pula situasi kanak-kanak homoseksual yang membesar dalam keluarga Muslim yang konservatif atau keluarga Kristian yang konservatif. Kanak-kanak ini mendengar daripada ibu bapa mereka, guru agama mereka, dan masyarakat mereka bahawa golongan homoseksual adalah dilaknat, kotor, dan ditakdirkan untuk menerima azab ketuhanan. Mereka diberitahu bahawa sebarang perasaan homoseksual adalah jahat dan mesti dihapuskan.

Apabila alam semula jadi tidak dapat mengelak daripada menarik sesetengah kanak-kanak ini ke arah orientasi homoseksual, mereka mengalami ketakutan yang teramat sangat dan gangguan psikologi yang parah. Mereka percaya bahawa kewujudan mereka sendiri adalah berdosa dan mereka layak menerima hukuman hanya kerana menjadi diri mereka yang sebenar.

Dalam kebanyakan kes, ibu bapa mereka mentafsirkan tanda-tanda homoseksualiti sebagai kerasukan syaitan. Bukannya menerima pemahaman atau sokongan kesihatan mental, sebaliknya anak-anak tersebut dibawa kepada pengamal perubatan keagamaan untuk upacara menghalau hantu (exorcism). Mereka ditundukkan kepada ritual, jeritan, sekatan fizikal, dan keganasan emosi. Ini bukan kerohanian. Ini adalah trauma psikologi.

Layanan sedemikian memberikan tekanan yang tidak tertanggung kepada kanak-kanak yang sememangnya sudah rentan. Ia memusnahkan harga diri, merosakkan rasa selamat mereka di rumah sendiri, dan meninggalkan parut psikologi yang kekal sepanjang hayat. Tiada masyarakat yang menghargai hak asasi manusia sepatutnya membiarkan ibu bapa memaksakan tahap kemudaratan emosi dan mental ini ke atas anak-anak mereka.

Jalan penyelesaiannya adalah prinsip sama yang diulang di sepanjang artikel ini. Negara mesti mengiktiraf dengan jelas bahawa mengindoktrinasikan kanak-kanak untuk membenci golongan homoseksual adalah satu bentuk penderaan psikologi. Kanak-kanak berhak mendapat perlindungan bukan sahaja daripada kemudaratan fizikal, malah daripada doktrin yang merosakkan yang meruntuhkan jati diri mereka.

Oleh itu, sesebuah negara patut mengambil langkah-langkah berikut.

1. Kanak-kanak harus dididik secara terbuka bahawa golongan homoseksual mempunyai hak asasi manusia yang sama rata dan mesti dilayan dengan maruah yang sama seperti orang-orang daripada semua agama, etnik, dan kaum.

2. Kanak-kanak harus dimaklumkan secara jelas bahawa sekiranya ibu bapa mereka mengajar mereka untuk membenci golongan homoseksual kerana “Allah membenci mereka”, ia diklasifikasikan sebagai satu jenayah.

3. Kanak-kanak harus dimaklumkan bahawa sekiranya ibu bapa mereka memulaukan mereka daripada rakan sebaya yang homoseksual atau melarang mereka daripada bergaul dengan golongan tersebut, ini juga merupakan satu jenayah.

Langkah-langkah ini bukan bertujuan untuk menyerang agama. Ia bertujuan untuk memastikan tiada kanak-kanak yang membesar dengan mempercayai bahawa diri mereka dilaknat hanya kerana menjadi diri mereka sendiri, dan tiada golongan muda yang jiwanya dirosakkan oleh doktrin-doktrin yang tidak pernah mereka pilih.

Ramai Gadis Bekas Muslim Tidak Dapat Melepaskan Diri daripada Hijab Walaupun Setelah Meninggalkan Islam

Di platform bekas Muslim yang dikenali sebagai “exmuslim subreddit”, saya menemui sesuatu yang amat mengejutkan saya. Seorang gadis bekas Muslim menulis bahawa walaupun dia telah meninggalkan Islam, dia masih tidak mampu untuk menanggalkan hijabnya di khalayak ramai. Berjalan di luar rumah tanpanya telah menjadi satu mimpi ngeri buat dirinya. Dia amat teringin untuk merasakan tiupan angin pada rambutnya dan bergerak bebas, namun saat dia menanggalkan hijabnya, dia berasa seolah-olah dirinya tiba-tiba berbogel di hadapan dunia. Rasa malu dan takut yang teramat sangat ini telah menyelubungi dirinya, dan dia meminta nasihat daripada gadis-gadis bekas Muslim yang lain tentang bagaimana untuk melarikan diri daripada penjara psikologi ini.

Pada mulanya, saya sejujurnya tidak mempercayai perkara itu. Saya menganggap dia mungkin sedang berlebih-lebihan atau sekadar bergurau. Pada fikiran saya, tindakan meninggalkan Islam itu sendiri adalah langkah yang paling besar dan paling menakutkan bagi sesiapa sahaja yang dibesarkan dalam rumah Muslim yang waras. Menentang seluruh masyarakat, memecahkan indoktrinasi berabad-abad lamanya, dan berdepan risiko dipulaukan oleh sosial merupakan satu tindakan keberanian yang luar biasa. Jadi saya menganggap bahawa berbanding dengan meninggalkan agama, menanggalkan sehelai kain sepatutnya menjadi bahagian yang mudah.

Namun, tanggapan saya meleset.

Semasa saya meneroka dengan lebih mendalam, saya menyedari bahawa dia tidak bersendirian. Terdapat banyak kisah daripada gadis-gadis bekas Muslim yang menggambarkan perjuangan yang sama persis. Ada yang menyatakan mereka merasai perasaan bersalah yang teramat sangat. Yang lain pula berkata mereka berasa terdedah, kotor, atau berdosa tanpa hijab. Ramai yang terpaksa berhadapan dengan gangguan psikologi yang begitu teruk sehinggakan mereka terpaksa mendapatkan terapi profesional. Minda mereka telah dikondisikan sejak kecil untuk mempercayai bahawa hijab adalah maruah mereka, kehormatan mereka, dan satu-satunya perlindungan mereka daripada kerosakan moral. Bertahun-tahun kemudian, walaupun setelah menolak agama tersebut sepenuhnya, pengkondisian itu tetap membelenggu mereka.

Saya juga merupakan seorang bekas Muslim, namun sebagai seorang lelaki, saya tidak dapat memahami sepenuhnya rantai psikologi yang melemaskan yang terpaksa diperjuangkan oleh wanita-wanita bekas Muslim. Trauma mereka adalah berbeza, lebih mendalam, dan jauh lebih peribadi.

Pengajarannya adalah amat jelas. Indoktrinasi agama semasa zaman kanak-kanak bukanlah sekadar aktiviti budaya yang tidak berbahaya. Ia membentuk identiti, harga diri, dan naluri emosi dengan cara yang berterusan jauh sehingga ke alam dewasa. Sebaik sahaja idea-idea ini berakar umbi dalam minda kanak-kanak, usaha untuk membuangnya kemudian hari akan menjadi sangat sukar dan sering kali mendatangkan trauma.

Oleh itu, kesejahteraan umat manusia menuntut agar kanak-kanak dilindungi melalui undang-undang daripada indoktrinasi awal sebegini. Mereka tidak sepatutnya dijadikan sebagai bekas yang menampung ketakutan agama, rasa bersalah, dan kebergantungan psikologi. Kanak-kanak berhak mendapat peluang untuk membesar dengan minda yang bebas, bukannya dengan bebanan yang diletakkan di atas bahu mereka sebelum mereka sempat memahami dunia di sekeliling mereka.

Alasan: Bagaimana kanak-kanak boleh ditinggalkan bersendirian di rumah apabila ibu bapa pergi ke masjid atau gereja?

Seorang Islamis membantah:

Anda tidak boleh melarang ibu bapa daripada membawa anak mereka bersama ke Masjid atau ke mana-mana acara keagamaan lain secara realistik. Ibu bapa perlu pergi ke pelbagai tempat dan anak-anak terpaksa mengikut mereka. Ia hanyalah satu hakikat kehidupan yang ringkas bahawa kanak-kanak terpaksa diseret bersama ibu bapa mereka ke mana sahaja ibu bapa mereka pergi.

Bantahan ini tersalah anggap tentang tujuan melindungi kanak-kanak daripada paksaan dalam beragama. Undang-undang tidak bertujuan untuk melarang ibu bapa daripada menghadiri masjid, gereja, atau aktiviti keagamaan yang lain. Ia bertujuan untuk menghalang pemaksaan sistematik terhadap amalan dan ritual agama ke atas kanak-kanak yang masih belum mampu memberikan keizinan termaklum.

1. Kanak-kanak boleh menemani ibu bapa tanpa dipaksa untuk mengambil bahagian:
   Hanya kerana seseorang anak itu mengikut ibu bapa mereka ke masjid atau gereja tidak bermakna mereka wajib bersolat, berpuasa, atau terlibat dalam ritual. Ibu bapa masih boleh memenuhi kewajipan agama mereka di samping menghormati autonomi anak. Kawasan berasingan untuk kanak-kanak, aktiviti rekreasi yang dipantau, atau ruang yang tenang boleh membolehkan kanak-kanak hadir tanpa dipaksa. Ini mencerminkan senario kehidupan sebenar yang lain. Sebagai contoh, ibu bapa yang menonton filem di pawagam atau menghadiri acara berkaitan kerja tidak memaksa anak-anak untuk mengambil bahagian, sebaliknya aturan alternatif disediakan. Tiada perbezaan moral mahupun praktikal di sini.

2. Undang-undang menyasarkan penderaan utama, bukannya pengalaman budaya yang kecil:
   Matlamatnya bukanlah untuk menghapuskan setiap pengalaman keagamaan daripada zaman kanak-kanak, sebaliknya untuk menghapuskan paksaan yang boleh mendatangkan kemudaratan psikologi. Penderaan utama termasuk memaksa kanak-kanak menghafal Al-Quran selama berjam-jam, mendirikan solat lima waktu, memakai Hijab, atau menjalani upacara berkhatan. Semua ini bukanlah pengalaman budaya pilihan, sebaliknya ia merupakan kewajipan ritual yang dipaksakan oleh pihak berkuasa. Pengalaman sekunder atau kecil, seperti menghadiri kebaktian, adalah tidak berbahaya dan tidak memerlukan larangan undang-undang.

3. Pendidikan dan kesedaran adalah alat yang ampuh.
   Malah sekadar memaklumkan kepada ibu bapa dan anak-anak bahawa tiada anak yang boleh dipaksa mengamalkan agama atau ritual sudah memadai untuk mencipta perubahan yang besar. Undang-undang tidak bertujuan untuk mengurus mikro keluarga, sebaliknya untuk melindungi golongan yang rentan, memberikan kanak-kanak hak untuk membina kepercayaan mereka secara selamat. Dengan memperjelas sempadan ini, negara dapat mencegah penderaan sistemik di samping memberikan kebebasan kepada keluarga dalam hal-hal kebudayaan dan rekreasi.

4. Kesulitan kecil tidak menghalalkan kemudaratan besar.
   Tiada undang-undang yang mencapai kesempurnaan. Sesetengah ibu bapa mungkin perlu membuat penyesuaian logistik apabila menghadiri acara keagamaan. Kesulitan kecil ini adalah sangat kecil berbanding dengan kerosakan psikologi sepanjang hayat yang disebabkan oleh indoktrinasi agama secara paksa. Melindungi kanak-kanak daripada paksaan mesti diutamakan berbanding kemudahan.

Mengucapkan doa ringkas sebelum makan, menyanyikan lagu perayaan keagamaan bersama-sama, atau menghadiri rumah ibadat secara santai bersama keluarga merupakan aktiviti berisiko rendah yang sering kali menyeronokkan dari segi budaya. Perkara-perkara tersebut tidak memerlukan larangan undang-undang yang keras. Dalam kebanyakan kes, garis panduan keibubapaan yang mudah dan kempen kesedaran awam sudah memadai untuk menghalang aktiviti tersebut daripada terjebak ke arah paksaan.

Amalan-amalan kecil ini tidak boleh sama sekali dijadikan sebagai “Kuda Troy” untuk menyekat undang-undang teras secara keseluruhan.

Peraturan utama yang tidak boleh dirunding tetap sama, iaitu tiada kanak-kanak yang boleh dipaksa atau dikenakan tekanan yang ketara untuk mengamalkan ritual agama, memakai pakaian keagamaan, menjalani pengubahsuaian tubuh badan keagamaan, atau menggunakan identiti keagamaan sebelum mencapai usia 18 tahun.

Sekiranya seseorang anak gembira untuk menyertai nyanyian atau doa makan, itu adalah baik. Tiada campur tangan negara yang diperlukan. Namun, sekiranya sebarang amalan keagamaan atau budaya menyebabkan anak berasa tertekan, takut, malu, atau terbeban dengan kewajipan (sama ada solat harian, puasa, berhijab, upacara berkhatan, atau apa-apa sahaja), anak tersebut mesti tahu:

• Ini adalah pencabulan hak mereka.
• Mereka mempunyai hak di sisi undang-undang untuk menolak.
• Mereka boleh melaporkannya secara tanpa nama dan undang-undang akan berdiri di pihak mereka, bukannya di pihak ibu bapa.

Tradisi kecil yang tidak berbahaya bukanlah sasarannya. Paksaan dan kawalan, dalam sebarang bentuk dan pada sebarang tahap, adalah sasarannya. Kita tidak membuang keseluruhan prinsip perlindungan kanak-kanak hanya kerana sesetengah amalan adalah ringan, sebaliknya kita melakar garisan yang jelas dan memberikan setiap anak jalan keluar yang terjamin apabila garisan tersebut dilangkahi.

Begitu juga, seorang pendakwah Islam yang lain membantah:

Bagaimana anda mahu membezakan antara amalan agama dengan budaya? Adakah anda akan mengharamkan pemberian hadiah pada hari Krismas?

Pertama sekali, sejak bilakah pemberian hadiah termasuk di bawah pemaksaan ritual agama? Adakah ia merupakan satu ritual agama yang wajib dalam Islam atau Kristian untuk memberi hadiah? Malah penganut agama lain juga boleh memberikan hadiah kepada anda semasa Hari Raya, Krismas, dan Deepavali dsb.

Kedua, jawapannya adalah sama. Kita tidak hidup dalam dunia yang 100% sempurna. Ia sudah memadai sekiranya undang-undang berfungsi untuk menghentikan penderaan-penderaan utama, seperti memaksa gadis-gadis memakai Hijab di khalayak ramai, atau memaksa kanak-kanak pergi ke madrasah Quran, atau mengkhatankan kanak-kanak lelaki dsb.

Malah sekadar mendidik kanak-kanak bahawa ibu bapa tidak dibenarkan memaksakan agama atau ritual agama sudah memadai untuk membawa perubahan besar dan menghentikan penderaan kanak-kanak yang utama. 

Alasan: Bagaimana anda mahu MENGAWALNYA?

Jawapan:

Terdapat 2 isu di sini.

• Amalan agama paksa yang tersembunyi ke atas kanak-kanak di dalam rumah
• Amalan agama paksa secara terbuka ke atas kanak-kanak di khalayak ramai

Mengenai isu pertama iaitu amalan paksa yang tersembunyi di dalam rumah, ia adalah sama seperti tindakan memukul anak di dalam rumah. Sama ada anak itu sendiri berupaya melaporkan pemaksaan amalan agama sedemikian, atau adik-beradik, saudara-mara, rakan-rakan, mahupun jiran-tetangganya yang boleh melaporkannya.

Isu utamanya adalah memberikan kesedaran ini kepada kedua-dua belah pihak iaitu kanak-kanak dan ibu bapa bahawa kanak-kanak mempunyai hak, dan ibu bapa tidak boleh memaksakan agama serta amalan agama mereka ke atas anak-anak. Perkara ini adalah sama dengan memberikan kesedaran kepada kedua-dua pihak tentang tindakan memukul. Walaupun kesedaran tentang memukul ini tidak mampu menghentikan penderaan (memukul) kanak-kanak secara 100%, namun ia tetap membawa banyak kejayaan.  

Mengenai amalan agama yang dipaksa secara terbuka, seperti memaksa kanak-kanak pergi ke masjid dan bersolat, atau pergi ke madrasah, perkara tersebut sememangnya boleh dikawal dengan mudah. Begitu juga, memaksakan Hijab ke atas gadis-gadis kecil di khalayak ramai juga boleh dikawal dengan mudah.

Alasan: Ia merupakan satu Ketidakadilan terhadap ibu bapa Muslim

Jawapan:

Ia bukan satu ketidakadilan terhadap ibu bapa Muslim secara khusus kerana larangan ini terpakai secara samarata kepada semua ibu bapa tanpa mengira gabungan agama mereka. 

Larangan ini tidak merangkumi ibu bapa Muslim SAHAJA, sebaliknya SEMUA ibu bapa. Ini bermakna golongan Atheis, bekas Muslim, Kristian, Yahudi, Hindu dsb. kesemuanya adalah dilarang daripada mengindoktrinasikan anak-anak mereka dan memaksakan ideologi/agama serta amalannya ke atas kanak-kanak. 

Seorang Islamis menulis:

Ia tidak adil, sedangkan golongan atheis tidak mempunyai ritual. Oleh itu, undang-undang sedemikian hanya akan menjejaskan keluarga Muslim/Kristian/Yahudi/Hindu sahaja

Bantahan ini tersalah anggap tentang prinsip tersebut. Sekiranya mana-mana agama atau ideologi adalah autoritarian dan memaksakan ritual ke atas kanak-kanak, ia merupakan tanggungjawab agama atau ideologi itu sendiri, bukannya kesilapan ibu bapa atheis atau undang-undang itu sendiri. Peraturannya mudah, iaitu kanak-kanak tidak boleh dipaksa untuk mengamalkan agama atau ideologi. Undang-undang melindungi kanak-kanak, bukannya melindungi agama atau orang dewasa yang memaksakannya.

Alasan: Ia kedengaran seperti sebuah Negara Autoritarian dan begitulah bermulanya Genosid

Jawapan:

Sesetengah pengkritik mendakwa bahawa undang-undang yang melarang pemaksaan agama ke atas kanak-kanak menjadikan sesebuah negara itu autoritarian atau berisiko mengawal kehidupan rakyat. Seorang apologet Islam malah berhujah bahawa campur tangan negara di dalam rumah, mengawal pemikiran, pertuturan, dan interaksi keluarga boleh membawa kepada genosid (pembunuhan beramai-ramai).

Ini adalah hujah yang cacat. Negara tidak memaksakan kepercayaan ke atas kanak-kanak. Satu-satunya peranan negara adalah untuk melindungi kanak-kanak daripada kawalan autoritarian oleh ibu bapa yang taksub agama. Autoritarianisme sebenar berlaku apabila ibu bapa memaksa anak-anak mereka mengikut amalan agama tertentu, seperti menghadiri madrasah, mendirikan solat harian, menghafal kitab suci, atau memakai Hijab dan Abaya, bertentangan dengan kehendak mereka. Tindakan-tindakan ini mencabuli hak asasi kanak-kanak.

Negara campur tangan atas sebab yang sama ia melindungi kanak-kanak daripada penderaan fizikal. Sebagai contoh, Jepun telah mengenal pasti empat bidang jelas penderaan kanak-kanak di mana kuasa keibubapaan tidak boleh dibiarkan tanpa kawalan:

• Penderaan fizikal

• Penderaan seksual

• Pengabaian

• Penderaan psikologi, termasuk indoktrinasi agama dan amalan agama secara paksa

Dalam kes-kes ini, dakwaan mengenai pencabulan privasi, keterlaluan negara, atau malah genosid sering kali dibangkitkan oleh kumpulan agama semata-mata untuk mempertahankan dan meneruskan amalan penderaan di sebalik topeng hak keibubapaan. Ketakutan ini merupakan satu bentuk momokan ketakutan, atau “Statephobia” (fobia terhadap negara), yang digunakan untuk menghalalkan pemaksaan agama ke atas kanak-kanak.

Sama seperti masyarakat menerima undang-undang yang melarang tindakan memukul anak meskipun terdapat aduan yang sama mengenai pencerobohan negara, perlindungan undang-undang yang rasional bagi kebebasan beragama kanak-kanak adalah bertujuan untuk melindungi golongan bawah umur yang rentan. Campur tangan negara bukanlah autoritarian; ia memastikan kanak-kanak mempunyai kebebasan untuk meneroka, menerima, atau menolak kepercayaan hanya apabila mereka mencapai usia di mana keputusan termaklum boleh dibuat.

Mengapa berhenti setakat agama sahaja? Mengapa tidak mengharamkan politik untuk kanak-kanak

Sama seperti kanak-kanak tidak sepatutnya dipaksa untuk mengamalkan agama sehinggalah mereka boleh membuat keputusan termaklum, mereka juga tidak sepatutnya dilibatkan dalam politik sehinggalah mereka mencapai usia 18 tahun. Pada usia ini, mereka dianggap mampu menilai idea, membentuk pandangan, dan membuat pilihan termaklum sepenuhnya. Inilah sebabnya sememangnya telah wujud had umur sah 18 tahun untuk mengundi.

Walau bagaimanapun, kanak-kanak adalah bebas untuk menunjukkan minat dalam politik, mendengar perbincangan politik, meneroka pelbagai idea, malah menyokong mana-mana pandangan atau parti politik. Sekatan tersebut hanya terpakai kepada penyertaan rasmi, seperti mengundi atau memegang jawatan rasmi, sehinggalah mereka matang di sisi undang-undang untuk membuat keputusan sendiri secara bebas.

Pendakwah Islam sering kali mempamerkan logik yang bercanggah. Mereka berkeras bahawa seseorang itu mesti menyelesaikan pendidikan lanjutan, seperti PhD, sebelum mereka boleh mengkritik Islam atau keluar daripada Islam secara bebas. Namun, pada masa yang sama, mereka memperkenalkan kanak-kanak kecil ke dalam agama, memaksakan kepercayaan dan amalan ke atas mereka tanpa sebarang keizinan termaklum. 

Alasan: Ia bertentangan dengan PRIVASI keluarga untuk dihukum disebabkan perkara yang tidak memudaratkan

Jawapan:

Sudah tentu, ini adalah amalan yang memudaratkan, apabila:

• Seseorang anak dikhatankan secara paksa. 
• Seseorang anak dipaksa secara keras untuk pergi ke sekolah Quran, bersolat lima waktu, dan berpuasa. 
• Seseorang gadis dipaksa secara keras untuk memakai Hijab dan Abaya bertentangan dengan kehendaknya. 
• Apabila seseorang anak diajar ucapan kebencian.
• Apabila seseorang anak ditekan untuk memasuki kepercayaan ibu bapanya dan semua pilihan lain disekat untuk dirinya. 

Pada masa ini, ibu bapa berada dalam kedudukan yang sepenuhnya mampu mempengaruhi dan memaksakan TUNTUTAN mereka ke atas kanak-kanak secara paksa, dan terdapat kesan buruk bagi kanak-kanak sekiranya mereka tidak memenuhi tuntutan tersebut. 

Terdapat banyak bukti dan ribuan saksi yang hadir dalam kisah-kisah bekas Muslim (di Exmuslim Subreddit), apabila gadis-gadis tidak memakai Hijab, atau tidak pergi ke sekolah Quran, atau menyatakan bahawa mereka tidak mahu menjadi Muslim, maka ibu bapa mereka membuatkan mereka menderita dalam satu cara atau cara yang lain (jika tidak secara fizikal, mereka mendera anak-anak mereka secara mental). Ataupun apa yang terpaksa ditanggung oleh kanak-kanak homoseksual dalam keluarga yang waras beragama, adalah amat mengerikan. 

Apabila menyentuh tentang hak kanak-kanak, sememangnya tidak wujud lagi isu privasi yang terlibat. Negara Jepun telah pun mengenal pasti empat isu tersebut, di mana apa yang dipanggil sebagai privasi keluarga tidak lagi penting kerana privasi ini hanya disalahgunakan untuk melindungi penderaan kanak-kanak. Empat isu tersebut ialah:

1. Penderaan fizikal
2. Penderaan seksual
3. Penderaan berbentuk Pengabaian dan
4. Penderaan Psikologi untuk mengindoktrinasikan anak-anak dan memaksakan agama serta aktiviti keagamaan ke atas mereka secara paksa. 

Sekiranya ibu bapa tidak dibenarkan memukul anak-anak secara peribadi di rumah, maka memaksa mereka belajar Al-Quran dan bersolat lima waktu di rumah secara peribadi juga sepatutnya menjadi satu jenayah dan disiasat sebaik sahaja menerima laporan.

Negara tidak memaksakan apa-apa ke atas kanak-kanak, sebaliknya ia melarang ibu bapa daripada memaksakan dan menguatkuasakan penderaan ke atas anak-anak mereka seolah-olah kanak-kanak itu adalah hak milik peribadi mereka.

Alasan: Ia adalah mustahil untuk dilaksanakan sedangkan masyarakat Beragama akan menentangnya secara sengit

Di mana ada kemahuan, di situ ada jalan.

Ya, ia mungkin kelihatan sukar sekarang, namun kenanglah sejarah. Apabila kerajaan Perancis mula-mula memutuskan untuk mengharamkan Hijab dan simbol keagamaan yang lain di sekolah, ramai yang mempercayai ia adalah mustahil. Namun kerajaan dan rakyatnya berjaya melaksanakannya dengan jayanya.

Begitu juga, mengharamkan tindakan memukul anak pernah dianggap sebagai sesuatu yang mustahil pada suatu ketika dahulu. Hari ini, undang-undang melarangnya wujud dan dikuatkuasakan secara berkesan.

Kita mempunyai kedua-dua aspek moral dan logik di pihak kita. Dengan keazaman, adalah tidak mustahil sama sekali untuk melindungi hak kanak-kanak daripada amalan keagamaan yang memaksa, tanpa mengira sebarang tentangan daripada masyarakat beragama.

Alasan: Ini adalah satu konspirasi untuk menghalau orang Islam keluar dari Barat

Seorang Islamis mendakwa bahawa undang-undang ini merupakan satu konspirasi yang direka untuk memaksa orang Islam meninggalkan negara-negara Barat supaya mereka boleh membesarkan anak-anak mereka dengan pendidikan Islam. Menurut hujah ini, undang-undang tersebut bertujuan untuk melahirkan masyarakat yang tidak beragama dengan menghalang kanak-kanak daripada mengamalkan agama sehinggalah mereka berusia 18 tahun.

Jawapan:

Tidak, ini bukanlah satu konspirasi untuk mengusir orang Islam dari Barat. Ia merupakan satu prinsip perlindungan kanak-kanak yang terpakai kepada setiap agama dan setiap keluarga secara samarata, tanpa mengira sama ada mereka adalah Muslim, Kristian, Yahudi, Hindu, Saintologis, atau mana-mana kumpulan ultra-Ortodoks.

1. Keluarga Muslim yang sederhana dan berfikiran sekular yang tidak memaksa anak-anak mereka tidak mempunyai apa-apa untuk ditakuti dan tiada sebab untuk pergi. Mereka (dan akan sentiasa) dialu-alukan. Jutaan daripada mereka sememangnya telah hidup bahagia di Barat sambil membesarkan anak-anak mereka dengan tradisi budaya, sambutan perayaan, dan kepercayaan sukarela, persis model yang sedang kita pertahankan.

2. Satu-satunya keluarga yang akan berasa terpaksa untuk pergi adalah mereka yang mempercayai bahawa mereka mesti memukul anak-anak mereka kerana tidak bersolat, memaksa anak perempuan berhijab sebelum akil baligh, atau menundukkan anak lelaki kepada upacara berkhatan keagamaan bertentangan dengan kehendak mereka. Sekiranya seseorang menegaskan bahawa agama mereka menuntut mereka untuk melakukan perkara-perkara ini kepada kanak-kanak yang tidak mampu memberikan keizinan, maka ya, mereka akan mendapati Barat adalah tidak serasi, sama seperti seseorang yang berkeras untuk mengahwinkan anak perempuan mereka yang berusia 14 tahun mendapati Barat adalah tidak serasi. Itu bukanlah satu penindasan, sebaliknya ia adalah kesan semula jadi daripada keengganan untuk menghormati piawaian hak kanak-kanak sejagat.

3. Sekiranya sesebuah agama bergantung kepada indoktrinasi kanak-kanak kecil untuk terus hidup dan berasa takut bahawa tindakan menunggu sehingga anak-anak berusia 18 tahun akan melenyapkan bakal pengikutnya di masa hadapan, maka masalah tersebut terletak pada agama itu sendiri, bukannya pada undang-undang sekular. Sistem kepercayaan yang benar-benar kukuh sepatutnya mampu menarik minat orang dewasa yang mempunyai maklumat lengkap, bukannya bergantung kepada paksaan terhadap golongan bawah umur.

Kita tidak “mahu orang Islam pergi.” Kita mahu setiap anak, termasuk setiap anak Muslim, membesar dengan bebas untuk memilih atau menolak mana-mana kepercayaan pada usia 18 tahun tanpa rasa takut, keganasan, atau penjenamaan zaman kanak-kanak yang tidak boleh diubah.

Sekiranya versi Islam (atau Kristian, atau Yahudi) seseorang ibu bapa tidak mampu bersaing dalam pasaran idea di kalangan orang dewasa yang bebas, itu bukanlah salah pihak Barat. Ia merupakan bukti paling nyata bahawa versi mereka memerlukan paksaan zaman kanak-kanak untuk terus hidup, sedangkan paksaan terhadap kanak-kanak tidak mempunyai sebarang tempat dalam masyarakat yang bertamadun.

Alasan: Kami kekurangan dana untuk melaksanakan undang-undang yang mungkin tidak mencapai kejayaan sepenuhnya

Sesetengah pihak berhujah bahawa perkhidmatan kanak-kanak dan sistem keluarga angkat sememangnya telah sedia kekurangan dana dan sedang bergelut, oleh itu pelaksanaan undang-undang untuk melindungi kanak-kanak daripada amalan agama secara paksa adalah tidak realistik. Mereka mendakwa bahawa, dalam kebanyakan kes, kanak-kanak mungkin berhadapan dengan alternatif yang sama buruknya sekiranya dikeluarkan daripada situasi penderaan, menjadikan penguatkuasaan terlalu mahal dan berpotensi menjadi sia-sia.

Jawapan:

Tiada undang-undang perlindungan kanak-kanak dalam sejarah yang pernah ditolak semata-mata kerana negara kekurangan wang atau kemampuan untuk menguatkuasakannya secara 100% dari hari pertama.”

• Undang-undang yang melarang tindakan memukul anak telah diperkenalkan di Sweden (1979), Jerman (2000), dan lebih 65 buah negara lain walaupun semua orang tahu kebanyakan kes awal tetap akan berlaku di sebalik pintu yang tertutup dan perkhidmatan kanak-kanak sememangnya telah sedia terbeban. Dan keputusan selepas 20 hingga 40 tahun menunjukkan bahawa hukuman deraan fizikal merosot sebanyak 80 hingga 95% di setiap negara yang mengharamkannya, tanpa sebarang peningkatan dana yang ajaib. Kesedaran dan perubahan dalam norma sosial yang telah melakukan sebahagian besar daripada usaha tersebut.

• Undang-undang yang menentang perkahwinan kanak-kanak, buruh kanak-kanak, dan pencabulan alat sulit wanita (FGM) kesemuanya telah diluluskan semasa pengkritik menyatakan perkara yang sama persis: “Kita tidak boleh mengawal setiap kampung, kita tidak mempunyai bajet, ramai gadis berkata mereka mahukannya.” Namun keputusan menunjukkan bahawa jutaan gadis berjaya dilindungi, peralihan budaya yang besar berlaku, dan undang-undang tersebut kini dilihat sebagai kemenangan yang bersejarah.

• Undang-undang had umur keizinan (age-of-consent) dan undang-undang anti-pedofilia dicabuli pada setiap hari, dan perkhidmatan kanak-kanak masih kekurangan dana di hampir setiap negara. Namun tiada sesiapa yang berhujah secara serius bahawa kita oleh itu perlu menghalalkan hubungan seksual dengan kanak-kanak berusia 12 tahun “kerana penguatkuasaannya adalah tidak sempurna.”

Coraknya adalah sentiasa serupa:

1. Luluskan larangan undang-undang yang jelas + jalankan kempen kesedaran awam.

2. Norma sosial berubah lebih pantas daripada apa yang dijangkakan oleh sesiapa pun.

3. Pencabulan yang dilaporkan mahupun yang tidak dilaporkan merosot dengan ketara dalam tempoh satu generasi.

4. Kapasiti pembiayaan dan penguatkuasaan secara beransur-ansur menyusul kerana norma baharu tersebut menjadikan campur tangan boleh diterima oleh masyarakat.

Menuntut pembiayaan yang sempurna dan penguatkuasaan 100% sebelum anda sempat menulis draf undang-undang merupakan taktik lapuk dalam buku untuk membunuh sebarang pembaharuan tanpa perlu mempertahankan penderaan kanak-kanak secara terbuka.

Kita tidak memerlukan sebuah utopia. Kita memerlukan keberanian yang sama seperti yang ditunjukkan oleh setiap negara apabila ia akhirnya mengharamkan tindakan memukul anak, perkahwinan kanak-kanak, atau FGM. Sila isytiharkan amalan tersebut sebagai tidak boleh diterima, didik masyarakat awam, dan biarkan peralihan budaya melakukan 80% daripada usaha tersebut sementara negara meningkatkan penguatkuasaan secara perlahan-lahan.

Undang-undang yang menyatakan “tiada kanak-kanak di bawah usia 18 tahun boleh dipaksa atau ditekan secara kuat untuk mengamalkan ritual agama atau memakai pakaian keagamaan” hampir tidak menelan sebarang kos untuk diwartakan, dan kesedaran yang diciptakannya akan melindungi jutaan kanak-kanak lama sebelum perkhidmatan kanak-kanak dibiayai dengan sempurna.

Sejarah membuktikan bahawa ia berkesan. Satu-satunya persoalan adalah sama ada kita mempunyai kejelasan moral untuk memulakannya.

Dr. Dawkins mengenai Hak Kanak-Kanak

Sila tonton juga video Dr. Dawkins ini, yang akan menjelaskan isu ini dengan nyata. 

Butiran

Terakhir Dikemas Kini: 01 Disember 2025

Artikel sebelum ini: Kanak-kanak adalah Hak Milik dan tiada Hukuman bagi Bapa yang membunuh mereka Sebelumnya Artikel seterusnya: Kanak-Kanak yang Tidak Bersalah: Mengapa Mereka Digelar ‘Anak Haram Luar Nikah’ oleh Islam? Seterusnya

:::::

:::: :::::

:::::::::::::::

::::::::::::::

:::: ::::: ::::::::::::::::::

Anda bebas untuk menyalin, menyunting, menyimpan, atau berkongsi semua artikel ini sebagai hak milik anda sendiri. :::

::: - Log Masuk - Dasar Privasi ::: :::::

(#top)