Liaan لعان (Accusation of Adultery): Another Injustice against women

Penganut Islam menegaskan bahawa dunia Barat moden yang tidak berteraskan agama kononnya telah membebankan dan membawa kesengsaraan kepada wanita dengan memberikan mereka “Hak Kesetaraan” yang serupa dengan lelaki.

Mereka seterusnya mendakwa bahawa Islam tidak memberikan “Hak Kesetaraan” kepada wanita tetapi sebaliknya menyediakan hak untuk mereka berdasarkan prinsip “Keadilan.”

Walau bagaimanapun, golongan apologetik Islam ini sama sekali tidak benar. Islam tidak memberikan hak yang setara kepada wanita mahupun menyediakan hak untuk mereka berlandaskan prinsip keadilan. 

Tahukah anda bahawa:

• Liaan dianggap sebagai ‘HAK’ bagi lelaki untuk menuduh isteri mereka berzina tanpa memerlukan empat orang saksi.
• Biarpun mereka sendiri tidak menyaksikan sebarang kesalahan yang dilakukan oleh isteri mereka, mereka masih dibenarkan untuk menuduh isteri mereka terlibat dalam hubungan sulit semata-mata berdasarkan kecurigaan mereka.
• Melalui Li’aan, lelaki yang tidak bertanggungjawab memperoleh kuasa dan kebebasan untuk mencemarkan reputasi isteri mereka yang tidak bersalah. Ia menjadi satu alat di tangan para suami yang penuh syak wasangka serta cemburu untuk menyengsarakan kehidupan isteri mereka, malah menggunakannya sebagai cara untuk memeras ugut mereka.

Namun, perkara sebaliknya tidak dibenarkan dalam Syariah Islam, iaitu:

• Islam tidak memberikan hak Li’aan kepada wanita.
• Ini bermakna walaupun si isteri menyaksikan sendiri suaminya melakukan ZINA dengan wanita lain, atau bahkan menyaksikan suaminya melakukan rogol, mereka tidak dibenarkan untuk menuduh suami mereka di mana-mana mahkamah Islam.
• Walaupun si isteri telah melihat suaminya merogol anak perempuan bawah umur mereka sendiri (atau anak perempuan yang telah dewasa), mereka tetap tidak boleh menuduh suami mereka atas tuduhan merogol.
• Malah jika mereka melihat suami mereka merogol mana-mana kanak-kanak lelaki (yang kerap kali berlaku di sekolah-sekolah Quran di Pakistan), atau sekadar melakukan hubungan seksual dengan lelaki lain, mereka tetap tidak boleh mendakwa suami mereka di mahkamah Islam, mahupun memisahkan diri daripada suami yang zalim itu melalui penceraian.
• Sekiranya si isteri masih berani menuduh suaminya berzina/merogol di mahkamah Islam, dia mestilah mengemukakan empat orang saksi lelaki yang melihat sendiri kejadian tersebut untuk menyokong dakwaannya. 
• Bagaimanapun, si isteri sendiri tidak boleh termasuk dalam kalangan empat orang saksi tersebut; hanya saksi lelaki sahaja yang dianggap sah. Kesaksian wanita tidak diterima dalam kes zina di bawah Syariah Islam. Ia tidak dianggap sebagai ‘separuh’ kesaksian; sebaliknya, ia diabaikan sepenuhnya. Anda boleh mendapatkan maklumat lanjut mengenai isu ini dalam artikel terperinci kami: Kesaksian Seseorang Wanita Tidak Diterima (Malah Bukan Separuh) dalam Kes-Kes Hudud yang Serius seperti Rogol, Rompakan, Pembunuhan, dll.
• Jika si isteri tidak dapat membawa empat orang saksi lelaki ke mahkamah, dia akan berhadapan dengan hukuman 80 sebatan atas tuduhan Qadhf, iaitu melemparkan tuduhan palsu terhadap suaminya, walaupun hakikatnya dia berkata benar (pautan).
• Kaum isteri diletakkan dalam kedudukan yang sangat rapuh dan terdedah dalam Islam. Mereka tidak boleh membawa suami mereka ke mahkamah atas tuduhan zina/rogol, dan mereka juga tidak boleh mendapatkan kebebasan daripada suami sedemikian melalui penceraian (sila rujuk artikel kami mengenai Khul’ خلع). Khul’ sekalipun bukanlah suatu hak yang dianugerahkan kepada wanita dalam Islam; ia kekal di bawah budi bicara suami, dan suami berhak untuk menolaknya daripada isteri. Dalam Islam, tiada sebarang jalan keluar yang munasabah bagi wanita untuk membebaskan diri daripada suami yang melakukan perbuatan keji sedemikian.

Salah satu laman web Fatwa Islam yang terkemuka, Islamweb.net menulis (pautan):

Li’aan Tidak Terpakai daripada Seseorang Isteri terhadap Suaminya:
[Li’aan hanya terpakai apabila seseorang lelaki menuduh isterinya melakukan Zina dan isterinya menafikan perkara tersebut, tetapi apabila seseorang wanita memfitnah suaminya, perkara ini dengan sendirinya tidak mewajarkan Li’aan (kerana Li’aan hanya dikhaskan untuk lelaki) … "Sekiranya seseorang wanita menuduh suaminya melakukan Zina, dia akan dikenakan hukuman hadd atas tuduhan memfitnah (iaitu 80 sebatan)."{style=“font-weight: 400;”}

Satu lagi laman web Fatwa Salafi Arab Saudi yang terkemuka ialah “Islam Question Answers”. Ia menulis (pautan):

Bagi si isteri, jika dia menuduh suaminya berzina, tetapi dia tidak dapat mengemukakan empat orang saksi, maka dia harus dikenakan hukuman hadd kerana memfitnah … Jika seseorang wanita memfitnah suaminya, dia harus dikenakan hukuman hadd (sebanyak 80 sebatan), .. Jika seseorang wanita mengetahui bahawa suaminya telah melakukan zina tetapi dia tidak mempunyai bukti, iaitu empat orang saksi, maka dia sepatutnya (hanya) menasihatinya dan mengingatinya, serta menyuruhnya bertaqwa kepada Allah.

Oleh itu, Mufti Arab Saudi ini menasihati wanita agar tidak pergi ke mahkamah, sebaliknya MEMBATASKAN diri mereka HANYA untuk menasihati suami mereka. 

Asal-Usul Drama Li’aan

Tiada Allah yang wujud di syurga, dan Muhammad sendirilah yang menyampaikan wahyu-wahyu tersebut atas nama Allah. Ini telah membawa kepada kewujudan "kesilapan manusia" dalam wahyu-wahyu ini, berbeza dengan wahyu ketuhanan yang sebenar yang sepatutnya sempurna sejak dari awal lagi. Konsep Li’aan juga mencerminkan kesilapan manusia ini dan "kaedah cubaan dan kesilapan" (trial and error).

Pada mulanya, penulis Quran (iaitu Muhammad) menyatakan bahawa dalam kes tuduhan zina, empat orang saksi yang melihat sendiri perbuatan persetubuhan (penetrasi) diperlukan. Kegagalan untuk mengemukakan empat orang saksi ini akan mengakibatkan kesemua saksi disebat sebanyak 80 kali kerana membuat tuduhan palsu, walaupun mereka bercakap benar.

Akal fikiran yang waras menyatakan bahawa menghukum saksi dengan 80 sebatan kerana bercakap benar adalah bercanggah dengan keadilan. Ketetapan ini nampaknya dibuat oleh Muhammad semasa peristiwa Al-Ifk, di mana baginda mahu menghukum lelaki yang memberikan kesaksian menentang isterinya, ’Aisha. Di situlah baginda mula-mula menetapkan peraturan baharu ini bahawa jika bilangan saksi kurang daripada 4 orang, mereka harus disebat sebanyak 80 kali (walaupun mereka berkata benar). Sila rujuk artikel terperinci kami: Peristiwa Al-Ifk dan Ketetapan 4 Orang Saksi.

Namun, masalah timbul apabila para Sahabat (iaitu pengikut lelaki Muhammad) mendapati isteri-isteri mereka melakukan hubungan seksual dengan lelaki lain. Mereka menuduh isteri mereka berzina tanpa mengemukakan empat orang saksi lelaki.

Situasi ini menjadi masalah yang besar buat Muhammad, memandangkan para Sahabatnya menjadi sangat marah tentang syarat empat orang saksi lelaki ini dan mereka enggan menerimanya, malah hampir mencetuskan pemberontakan. Muhammad memerlukan sokongan mereka untuk peperangannya dan tidak mahu menimbulkan kemarahan mereka.

Akibatnya, Muhammad terpaksa memperkenalkan wahyu baharu, membatalkan syarat awal empat orang saksi lelaki untuk golongan suami dan membenarkan sahabat lelakinya menuduh isteri mereka berzina secara terang-terangan hanya dengan bersumpah dengan nama Allah. Bagaimanapun, Muhammad tidak memberikan hak Li’aan kepada wanita dalam ayat yang baharu diwahyukan itu, sementara wanita-wanita yang malang itu tidak berupaya untuk memberontak terhadap baginda dan Islam.

Sahih Muslim, 1498c:

Sa’d bin Ubadah berkata: Wahai Rasulullah, jika aku mendapati seorang lelaki bersama isteriku, adakah aku tidak boleh menyentuhnya sehinggalah aku membawa empat orang saksi? Rasulullah bersabda: Ya. Beliau berkata: Sama sekali tidak. Demi Zat yang telah mengutusmu dengan kebenaran, aku akan segera menetaknya dengan pedangku sebelum itu lagi.

Oeh yang demikian, apabila Muhammad melihat para sahabat lelaki hampir memberontak, baginda sekali lagi memainkan drama wahyu baharu, di mana baginda memberikan “pengecualian” ini hanya kepada suami, untuk membuat tuduhan zina terhadap isteri mereka walaupun tanpa 4 orang saksi, dan mereka tidak akan disebat 80 kali atas tuduhan Qadhf (iaitu tuduhan palsu).

Quran 24:6-7:
Dan orang-orang yang menuduh isteri-isteri mereka, sedang mereka tidak mempunyai saksi-saksi selain diri mereka sendiri, maka persaksian bagi salah seorang daripada mereka ialah bersumpah empat kali dengan nama Allah, bahawa sesungguhnya dia adalah dari orang-orang yang benar. Dan (sumpah) yang kelima, bahawa laknat Allah akan menimpa dirinya jika dia termasuk orang-orang yang berdusta.

Intelek manusia dengan jelas membimbing kita, jika Allah benar-benar Maha Bijaksana, maka Dia tidak akan menetapkan syarat yang tidak masuk akal iaitu 4 orang saksi lelaki (yang melihat dengan jelas kemaluan lelaki masuk ke dalam faraj) pada tempat yang pertama.

Dan syarat kedua bagi Qadhf adalah jauh lebih tidak masuk akal daripada syarat 4 orang saksi lelaki, iaitu walaupun si isteri berkata benar, tetapi dia tidak mempunyai 4 orang saksi, Islam tetap menyalahkannya kerana dianggap berdusta. Ini bermakna bukan sahaja kesaksiannya ditolak, malah dia juga akan dihukum dengan kejam kerana berkata benar. 

Dan penderitaan wanita-wanita tersebut melangkaui perkara itu. Ketetapan Syariah Islam yang lain menjadikannya mustahil bagi wanita-wanita ini untuk melepaskan diri daripada suami mereka yang jahat melalui penceraian, atau melalui Khul’, mahupun melalui mana-mana mahkamah Islam. Dalam Islam:

1. Wanita tidak mempunyai hak untuk menceraikan suami mereka.
2. Dan ia merupakan satu salah faham yang besar pada hari ini bahawa Khul’ adalah hak wanita. Tidak, ia bukan begitu, tetapi Khul’ juga merupakan hak suami di bawah Syariah Islam. Sekiranya suami tidak bersetuju dengan Khul’, maka tiada mahkamah Islam yang boleh memberikan kebebasan kepada seseorang wanita daripada suaminya. Sila baca artikel terperinci kami mengenai isu ini:Khul’ خلع (iaitu mendapatkan kebebasan daripada suami) bukanlah “hak” wanita, tetapi ia tetap merupakan “hak” suami sama ada untuk membenarkannya atau menolaknya. Ya, banyak negara Islam moden HARI INI memberikan hak menuntut cerai kepada wanita atas nama Khul’. Ia merupakan satu langkah yang baik, namun demikian, ia bukanlah berlandaskan Syariah Islamiah yang asal, sebaliknya hanyalah sebuah Bid’ah (pembaharuan) dalam Syariah Islam. 
3. Sekiranya suami tidak rela, maka tiada mahkamah Islam yang mempunyai hak untuk memaksa suami tersebut menceraikan isterinya. 

Muhammad memperkenalkan 2 syarat yang tidak masuk akal ini iaitu 4 orang saksi dan Qadhf dalam peristiwa Al-Ifk, di mana fitnah telah dilemparkan terhadap ’Aisha. Muhammad sangat marah terhadap orang-orang tersebut dan mahu menghukum mereka dengan apa jua cara sekalipun kerana menuduh ’Aisha. Oleh itu, baginda juga mencipta hukuman Qadhf dalam peristiwa yang sama, di mana kesemua saksi disebat sebanyak 80 kali. Sila baca tentang peristiwa Al-Ifk kami untuk butiran lanjut.

Alasan daripada golongan apologetik Islam:

Satu-satunya alasan yang diberikan oleh golongan apologetik Islam terhadap ketidakadilan Islamterhadap wanita ini adalah seperti berikut:

Islam memberikan hak "Liaan" (tuduhan zina) kepada lelaki sebagai satu cara untuk menolak mana-mana anak luar nikah yang dilahirkan oleh isteri mereka. Sebaliknya, lelaki tidak boleh hamil, dan persoalan mengenai nasab keturunan seseorang anak tidak berlaku dalam kes lelaki. Disebabkan itulah, Islam tidak memberikan hak Liaan kepada isteri. 

[Walau bagaimanapun, hujah ini tidak mempunyai asas yang kukuh, dan ia tidak membebaskan Islam daripada sikap talam dua muka yang nyata. Isu ini melangkaui sekadar menentukan nasab keturunan seseorang anak. Jika ia semata-mata mengenai perkara tersebut, maka seseorang lelaki juga sepatutnya dikehendaki mengemukakan empat orang saksi terhadap wanita yang TIDAK Hamil, kerana isu nasab keturunan anak tidak timbul dalam kes ini. Oleh itu, kegagalan untuk mengemukakan 4 orang saksi dalam kes wanita yang tidak hamil sepatutnya mengakibatkan hukuman yang sama ke atas suami, iaitu 80 sebatan.

Namun begitu, Islam membenarkan suami menuduh isterinya berzina, walaupun isterinya tidak hamil, sekali gus meletakkan isteri dalam situasi di mana dia boleh dituduh secara salah meskipun dia tidak bersalah. Di sisi yang lain, jika suami itu sendiri terlibat dalam zina atau rogol, isteri tidak diberikan hak untuk menuduhnya melalui Liaan atau memisahkan dirinya daripada pasangan yang keji itu. Sikap talam dua muka ini berterusan dan tidak boleh diabaikan begitu sahaja.

Dalam kes Liaan, wanita menghadapi pelbagai kesulitan yang tidak perlu dilalui oleh lelaki

Persoalan pertamanya ialah,apakah perlindungan yang disediakan oleh Allah kepada wanita dan anaknya sekiranya seseorang lelaki menuduhnya secara salah?

Jawapannya ialah TIADA.

Allah menyediakan SIFAR perlindungan kepada wanita yang tidak bersalah dan anaknya dalam kes ini. Tuduhan palsu ini boleh berlaku akibat daripada sebarang salah faham, atau jika suami merupakan seorang yang penuh syak wasangka, ataupun jika dia semata-mata seorang yang jahat dan hanya mahu mencederakannya.

Tambahan pula, dalam tempoh ini, Islam melarang wanita tersebut daripada mencari kasih sayang dan sokongan daripada lelaki lain melalui perkahwinan sehinggalah dia melahirkan anak tersebut. Sekatan ini dikenali sebagai ’Iddah, yang memanjangkan lagi penderitaan emosi dan sosialnya.

Ketetapan ’Iddah Islam bagi wanita hamil ini adalah berdasarkan kesilapan saintifik penulis Quran (iaitu Muhammad), di mana baginda menyangka bahawa air mani lelaki lain boleh menyuburkan janin tersebut. Bagi memahami kesilapan saintifik penulis Quran ini, sila baca artikel kami:’Iddah (iaitu tempoh menunggu) adalah tidak logik & tidak perlu & menindas & suatu ketidakadilan terhadap wanita

Selain itu, sekiranya seseorang wanita berkahwin semula, dia terpaksa meninggalkan anak-anaknya di bawah jagaan saudara-maranya, seperti ibu bapa atau kakaknya. Ini adalah disebabkan oleh kepercayaan yang dipegang dalam Islam, seperti yang dinyatakan dalam dua Fatwa (Fatwa 1 dan Fatwa 2), bahawa anak tersebut mungkin akan menderita akibat permusuhan yang berpotensi timbul daripada suami baharu atau kesibukan si ibu dengan perkahwinan baharunya, yang membawa kepada pengabaian anak-anaknya serta kemudaratan kepada mereka. Akibatnya, dia kehilangan hak penjagaan terhadap anak-anaknya.

Sila baca dua Fatwa berikut (Fatwa 1 dan Fatwa 2):

Memang benar bahawa sekiranya si ibu berkahwin semula, dia akan kehilangan hak terhadap penjagaan anak-anaknya, dan beberapa ulama melaporkan adanya ijmak (kesepakatan) dalam kalangan ulama mengenai isu ini …
“Ini adalah kerana anak tersebut akan mendapat kemudaratan daripada kebencian suami kedua yang mungkin akan merasa jemu dengannya dan kerana si ibu, secara tidak langsung, mungkin mengabaikan anaknya demi menyenangkan hati suaminya serta disebabkan dia sibuk melayan suaminya, dan semua ini mendatangkan kemudaratan kepada anak tersebut. Inilah sebabnya mengapa dia kehilangan hak asuhan.”
Tambahan pula, An-Nawawi daripada Mazhab Syafi’i, menyebutkan dalam “Al-Majmoo’”: “Kerana jika dia berkahwin semula, suaminya mempunyai hak untuk bersenang-senang dengannya (pada setiap masa) kecuali pada waktu ibadah (iaitu apabila dia sedang menunaikan ibadah), maka dia tidak dapat mengasuh anak-anaknya (daripada perkahwinan terdahulu).”

Justifikasi-justifikasi ini adalah cacat atas beberapa sebab:

1. Dakwaan Islam bahawa bapa tiri sentiasa akan menyimpan kebencian terhadap anak tiri mereka adalah tidak berasas. Isu ini timbul apabila Muhammad mengisytiharkan bahawa anak angkat tidak boleh dilayan seperti anak kandung. Ketetapan ini kemudiannya dilanjutkan kepada anak tiri, yang bertentangan dengan kecenderungan semula jadi ibu bapa untuk membina ikatan kasih sayang yang bermakna dengan anak angkat mahupun anak tiri mereka.

2. Tanggapan Islam bahawa si ibu akan mengabaikan anak-anaknya demi menyenangkan hati suami baharunya merupakan satu gambaran negatif terhadap para ibu dan menyangkal naluri semula jadi kasih sayang dan penjagaan seorang ibu.

3. Idea bahawa tugas utama wanita dalam perkahwinan keduanya adalah untuk menyediakan layanan seksual kepada suaminya dan anak-anak dianggap menghalang tujuan ini adalah satu pandangan yang menindas dan tidak adil terhadap wanita serta peranan mereka dalam sesebuah keluarga.

Adalah sangat mendukacitakan bahawa ramai orang, termasuk sebahagian besar umat Islam, tidak menyedari tentang ketetapan yang menindas ini dalam Syariah Islam.

Disebabkan oleh kekejaman dan penindasan yang sedia ada dalam ketetapan Islam mengenai pemisahan ibu daripada anak-anaknya apabila berkahwin semula, negara-negara Islam sendiri telah menolak aspek undang-undang Syariah ini. Undang-undang ini telah dikeluarkan daripada sistem perundangan negara-negara Islam kerana ketidakserasiannya dengan hak asasi manusia dan belas kasihan asas.

Perubahan yang sama turut berlaku dalam kes Khul’ (خلع), di mana Syariah Islam sekali lagi ditinggalkan oleh umat Islam sendiri. Mahkamah telah diberikan hak untuk meluluskan kebebasan melalui Khul’ tanpa syarat membayar wang tebusan, meskipun mendapat tentangan daripada sebahagian ulama Islam yang percaya bahawa ia merupakan hak mutlak suami.

Contoh-contoh ini menggambarkan bagaimana beberapa aspek Syariah Islam telah dipinda atau diketepikan di pelbagai negara Islam apabila ia bertembung dengan prinsip-prinsip asas kesaksamaan dan keadilan.

Kajian 1{._3t5uN8xUmg0TOwRCOGQEcU target=“_blank” rel=“nofollow ugc noopener noreferrer”}

Kajian 2

Abstrak:
Pakistan merupakan sebuah negara Islam. Undang-undang yang digubal oleh Parlimen dan Kehakiman ditadbir mengikut perintah Islam. Terdapat banyak undang-undang yang dibuat untuk perlindungan wanita. Di antara hak yang diberikan, hak wanita untuk mendapatkan khul’ juga dianugerahkan oleh Undang-undang Islam. Khul’ merupakan cadangan yang diberikan kepada suami oleh isteri untuk penceraian. Khul’ Kehakiman diamalkan di mahkamah Pakistan, menurut Seksyen 2(ix) Akta Pembubaran Perkahwinan Orang Islam 1939. Sebilangan besar Ulama (Ahli Perundangan Islam) sehingga ke hari ini, enggan mengiktiraf khul’ yang diberikan oleh mahkamah tanpa persetujuan suami sebagai penceraian yang sah. Kekeliruan ini disebabkan oleh dua tafsiran Undang-undang Islam yang selari dan saling bertentangan. Di satu pihak, terdapat undang-undang bertulis dan tafsiran oleh Mahkamah Tinggi Pakistan dan di pihak yang lain, terdapat tafsiran oleh Ahli Perundangan Islam dengan hujah-hujah yang kuat daripada Quran dan Sunnah.

Mengapa Islam menggelar anak yang tidak bersalah sebagai anak HARAM dalam kes Liaan?

Layanan Islam terhadap anak yang tidak bersalah dalam kes Liaan menimbulkan persoalan yang membimbangkan. Bukan sahaja Islam membenarkan suami menuduh isterinya dan menolak anak tersebut, malah ia pergi lebih jauh lagi:

Islam melabelkan anak tersebut sebagai anak HARAM (disebut sebagai "Walad al-Haram" dalam istilah Islam) di sebalik ketidakbersalahan anak tersebut sepenuhnya. Walaupun si ibu terbukti tidak bersalah dan dituduh secara salah, anak tersebut tetap menanggung label yang memalukan ini.

Beban membesarkan anak tersebut jatuh sepenuhnya ke atas bahu si ibu, dengan bapa dikecualikan daripada sebarang tanggungjawab kewangan terhadap anak yang tidak bersalah itu.

Walaupun si ibu benar-benar melakukan kesilapan dan terlibat dalam hubungan seksual dengan lelaki lain, Islam tetap menafikan hak bapa kandung untuk mengakui, menyayangi, dan menyara anak tersebut. Ini menimbulkan persoalan: Mengapa Islam menghukum anak yang tidak bersalah dengan merampas kasih sayang, penjagaan, dan nama bapa kandung mereka?

Islam memaksa anak yang digelar "Anak Haram" ini untuk membawa nama ibu mereka sahaja, menjadikannya mudah dikenali dalam masyarakat dan mendedahkannya kepada penghinaan.

Ketetapan Syariah dalam Islam mengenai anak-anak yang tidak bersalah ini dilihat menyimpang daripada logik dan akal fikiran, yang menimbulkan keraguan tentang asal-usul ketuhanannya. Kelemahan sedemikian dalam Ketetapan Syariah menunjukkan bahawa keputusan-keputusan ini adalah hasil daripada pertimbangan peribadi Muhammad sendiri dan bukannya wahyu ilahi daripada tuhan yang maha mengetahui.

Sila baca artikel terperinci kami: Anak Luar Nikah: Apakah KEBIJAKSANAAN Allah dalam menggelar mereka anak HARAM (Walad al-Haram), menafikan mereka Nama, Kasih Sayang, Jagaan dan Warisan bapa mereka

Kesimpulan:

Golongan apologetik Islam mendakwa bahawa Islam tidak memberikan "Hak Kesetaraan" kepada wanita tetapi sebaliknya menyediakan hak untuk mereka berdasarkan prinsip "Keadilan."

Namun adakah anda benar-benar dapat melihat sebarang "Keadilan" terhadap wanita dalam kes Liaan?

Butiran

Terakhir Dikemas Kini: 14 Julai 2024

Artikel sebelum: Halala (Perkahwinan Cina Buta) Sebelum Artikel seterusnya: Ẓihār: Bukti Bahawa Syariah Islam Tidak Dibuat oleh Tuhan yang SEMPURNA, tetapi oleh Manusia yang Melakukan “Kesilapan Manusia” Seterusnya

:::::

:::: :::::

:::::::::::::::

::::::::::::::

:::: ::::: ::::::::::::::::::

Sila salin, sunting, simpan, atau kongsi semua artikel ini sebagai milik anda sendiri. :::

::: - Log Masuk - Dasar Privasi ::: :::::

(#top)