Bagaimanakah kerajaan Pakistan dan warga Muslimnya boleh memperjuangkan hak untuk menyebarkan dan mengajak orang lain kepada Islam di negara-negara Barat sedangkan pada masa yang sama menafikan hak yang sama kepada golongan bukan Muslim di Pakistan?
Untuk mengelak daripada kritikan dan tekanan antarabangsa mengenai kebebasan umat Islam untuk meninggalkan Islam, kerajaan Pakistan mengambil pendekatan dengan tidak mewujudkan undang-undang murtad secara rasmi. Walau bagaimanapun, hakikatnya adalah lebih menyedihkan bagi bekas Muslim, kerana kerajaan akan menuduh mereka di bawah undang-undang penghinaan agama (blasphemy) jika mereka memilih untuk meninggalkan Islam.
Keadaan ini memburukkan lagi situasi bagi bekas Muslim, memandangkan:
- Dalam kes murtad, seseorang mungkin mempunyai peluang untuk menyelamatkan nyawa mereka dengan kembali kepada Islam dalam tempoh tiga hari.
- Namun, di bawah tuduhan penghinaan agama, taubat tidak dibenarkan dalam kes penghinaan agama, dan individu tersebut semestinya dihukum bunuh. Tambahan pula, mereka mungkin terpaksa menghabiskan masa sekitar satu dekad di dalam penjara tanpa sebarang peluang untuk diikat jamin sebelum menghadapi hukuman mati yang muktamad.
Menambah lagi kerumitan, undang-undang penghinaan agama tidak mempunyai takrifan yang jelas tentang apa yang membentuk perbuatan menghina agama. Sebaliknya, takrifannya adalah kabur, dengan menyatakan bahawa mana-mana warga Muslim Pakistan yang merasakan sentimen keagamaan mereka telah tersinggung, sama ada secara langsung atau tidak langsung, disebabkan tindakan atau alasan orang lain (kebanyakannya bukan Muslim), boleh melemparkan tuduhan penghinaan agama dan memulakan kes jenayah. Sebagai contoh, jika seseorang meninggalkan Islam dan menjadi seorang bekas Muslim, perkara itu boleh menyinggung perasaan mana-mana orang Muslim dan dia boleh memfailkan tuduhan penghinaan agama terhadap individu tersebut.
Kerajaan Pakistan dengan bijak menggunakan strategi ini untuk mengelak tekanan daripada dunia Barat, dengan menegaskan bahawa ia tidak mempunyai undang-undang murtad sementara pada masa yang sama mendedahkan bekas Muslim kepada kesan buruk daripada tuduhan penghinaan agama.
Sila baca kisah seorang bekas Muslim Pakistan yang murtad di sini:
https://en.wikipedia.org/wiki/Apostasy_in_Islam_by_country#Pakistan
Hak pewarisan dan hak milik harta bagi orang murtad telah dilarang oleh Pakistan pada tahun 1963.[190] Pada tahun 1991, Tahir Iqbal, yang telah memeluk agama Kristian daripada Islam, telah ditangkap atas tuduhan mencemarkan naskhah Qur’an dan membuat kenyataan menentang Muhammad. Sementara menunggu perbicaraan, dia telah dinafikan jaminan atas andaian oleh Mahkamah Sesyen dan Bahagian Rayuan Mahkamah Tinggi Lahore bahawa tindakan keluar dari Islam adalah satu "kesalahan yang boleh ditangkap". Keputusan ini telah dikekalkan oleh Mahkamah Tinggi. ...
Walaupun tiada undang-undang rasmi khusus yang melarang perbuatan murtad,[192] undang-undang menentang murtad telah dikuatkuasakan melalui undang-undang penghinaan agama di Pakistan.[193] Di bawah Seksyen 295 kanun keseksaan, mana-mana warga Muslim Pakistan yang merasakan perasaan keagamaannya telah tersinggung, secara langsung atau tidak langsung, atas apa jua alasan atau tindakan warga Pakistan yang lain boleh menuduh berlakunya penghinaan agama dan membuka kes jenayah terhadap sesiapa sahaja.[194] Menurut Mahkamah Syariah Persekutuan, hukuman bagi sebarang bentuk penghinaan agama adalah mati.[195] AbdelFatteh Amor telah memerhatikan bahawa badan kehakiman Pakistan cenderung untuk menganggap murtad sebagai satu kesalahan, walaupun pihak Pakistan mendakwa sebaliknya.[196] PBB menyatakan kebimbangan pada tahun 2002 bahawa Pakistan masih mengeluarkan hukuman mati bagi kesalahan murtad.[197]
Bekas Muslim bukan sahaja dinafikan hak pewarisan dan harta, malah mereka juga dipisahkan secara paksa daripada pasangan dan anak-anak mereka. Menurut Islam, anak-anak kepada golongan yang ‘murtad’ tetap dianggap sebagai Muslim melainkan mereka mencapai usia dewasa tanpa kembali kepada Islam, di mana dalam keadaan tersebut mereka juga boleh dihukum bunuh.
Tambahan pula, tiada pilihan untuk menyatakan “tiada agama” pada kad pengenalan diri kebangsaan, yang dikeluarkan oleh NADRA (pautan). Ini bermakna, secara rasmi tidak wujud walaupun seorang ateis/agnostik di Pakistan.
Walaupun parlimen pernah mencadangkan rang undang-undang murtad pada tahun 2006, sehingga hari ini pada tahun 2024, ia masih belum digubal menjadi undang-undang.
Sebab utama kelewatan ini adalah kerana rang undang-undang tersebut pada mulanya membenarkan golongan murtad tempoh tiga hari untuk bertaubat atau berhadapan dengan hukuman mati. Walau bagaimanapun, kerajaan Pakistan yang licik telah membiarkan rang undang-undang ini begitu sahaja, dan memilih untuk mengenakan kawalan yang lebih ketat ke atas golongan bukan Muslim dan bekas Muslim. Mereka menghukum golongan ini dengan lebih berat dan lebih mudah menggunakan undang-undang penghinaan agama, sementara pada masa yang sama memperdayakan masyarakat antarabangsa dengan menyatakan bahawa Pakistan mempunyai kebebasan beragama yang penuh dan tiada undang-undang murtad di negara tersebut.