Hubungan intim tanpa ayana kasatujuan sareng budak beulian awéwé ku anu gaduhna sakitu tétéla pisan dina literatur Islam, dugi ka teu aya tina para ulama Islam anu ngaraos peryogi kanggo ngabahas naha dunungan/anu gaduh peryogi kasatujuan ti budak beulian awéwé sateuacan sapatemon sareng anjeunna atanapi henteu.
Hanjakal pisan, para apologis Islam modern nganggap Halal kanggo nipu jalmi-jalmi sareng nyarioskeun kabohongan sacara terang-terangan demi ngabela Islam. Maranéhna nampik sajarah perbudakan Islam anu parantos lumangsung salami 14 abad, di mana jutaan budak awéwé anu malarat parantos diperkosa tanpa ayana kasatujuan.
Saurang apologis Islam nyerat:
Saurang hakim Muslim Abū ’Abdullāh al-Ḥalīmī (pupus taun 1012 M) sacara tétéla nyaram nampi dugi ka nyabak budak beulian awéwé tanpa kasatujuan maranéhna:
وإن اشترى جارية فكرهت أن يمسها أو يضاجعها فلا يمسها ولا يضاجعها ولا يطأها إلا بإذنها
“Upami budak beulian awéwé dipésér sareng anjeunna alim dicabak, atanapi dironbatan/diréncangan bobo, maka anjeunna (anu gaduh) teu kénging nyabak anjeunna, bobo sareng anjeunna, atanapi sapatemon sareng anjeunna iwal upami anjeunna satuju.” (Minhāj fī Shu’ab al-Imān 3/267)
Waleran:
Upami salira maos kitab aslina (https://shamela.ws/book/18567/1353{._3t5uN8xUmg0TOwRCOGQEcU target=“_blank” rel=“noopener nofollow ugc”}) sacara lengkep, kalimah husus anu diserat ku Al Haleemi ieu mangrupikeun saran/rékomendasi, sanés hiji kawajiban. Anjeunna nuju masihan seueur saran kanggo ngabangun hubungan anu saé sareng budak beulian, sareng ieu salah sawiosna. Ku jalaran kitu, perkawis ieu teu aya hubunganana sareng kawajiban dina Sharia.
Kanggo negeskeun deui perkawis ieu sacara langkung jero, dina 3/312, ieu hakim Muslim Al Haleemi nyebatkeun yén dunungan tiasa maksa budak beulianana anu pagan (nyembah brahala) kanggo lebet Islam, kalayan salah sawios alesan anu dipasihan nyaéta sangkan budak beulian awéwéna janten halal kanggo anjeunna [وإنما ذكرت هذه المسألة رواية في الأمة الوثنية. فقد يجوز أن يكون فيها خاصة دون العبد. لأنه لا يمكن سيدها الاستمتاع بها مع وثنيتها، فيجبر بها على الإسلام، ليتمكن من الاستمتاع، كما يجبر الرجل امرأته الذمية على الغسل من الحيض لتهيأ له مباشرتها. والعبد مفارق ذلك للامة، أن توثنه لا يمنع سيدها من الاستمتاع به في شيء.]. Ku kituna, teu asup akal upami nyebatkeun yén anjeunna tiasa maksa budak beulianana kanggo lebet Islam demi sapatemon sareng anjeunna, nanging naha bet teu tiasa sapatemon sareng anjeunna tanpa kasatujuanna.
Dibandingkeun sareng saran tunggal ti hakim Muslim Al Haleemi ieu, aya puluhan buktos anu tétéla dina Ahadith, sajarah, sareng Fikih Islam, di mana para sahabat merkoasa awéwé-awéwé tawanan perang komo deui budak awéwé anu masih di handap umur.
Muhammad ngawidian para Jihadist-na kanggo sapatemon sareng awéwé tawanan sanajan salaki maranéhna masih hirup. Éta téh mangrupikeun perkosaan.
Sahih Muslim (tautan):
باب جَوَازِ وَطْءِ الْمَسْبِيَّةِ بَعْدَ الاِسْتِبْرَاءِ وَإِنْ كَانَ لَهَا زَوْجٌ انْفَسَخَ نِكَاحُهَا بِالسَّبْي
Bab: Kénging sapatemon sareng awéwé tawanan saatos dipastikeun yén anjeunna nuju teu kakandungan, sarta upami anjeunna gaduh salaki, maka nikahna janten batal nalika anjeunna ditawan
عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، الْخُدْرِيِّ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ حُنَيْنٍ بَعَثَ جَيْشًا إِلَى أَوْطَاسٍ فَلَقُوا عَدُوًّا فَقَاتَلُوهُمْ فَظَهَرُوا عَلَيْهِمْ وَأَصَابُوا لَهُمْ سَبَايَا فَكَأَنَّ نَاسًا مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَحَرَّجُوا مِنْ غِشْيَانِهِنَّ مِنْ أَجْلِ أَزْوَاجِهِنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِي ذَلِكَ { وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ النِّسَاءِ إِلاَّ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ} أَىْ فَهُنَّ لَكُمْ حَلاَلٌ إِذَا انْقَضَتْ عِدَّتُهُنَّ .
Abu Sa’id al-Khudri (mugia Allah ngaridoan anjeunna) ngalaporkeun yén dina Perang Hunain Rasulullah ngintunkeun tentara ka Autas sarta patepang sareng musuh sarta perang sareng maranéhna. Saatos naklukkeun sarta ngajantenkeun maranéhna tawanan, para Sahabat Rasulullah katingalina asa-asa sapatemon sareng awéwé tawanan kusabab salaki maranéhna mangrupikeun musyrik. Lajeng Allah, Nu Maha Agung, nurunkeun ayat ngeunaan perkawis éta: "Sarta awéwé-awéwé anu parantos nikah, iwal ti maranéhna anu dipiboga ku leungeun katuhu salira (iv. 24)"
Sajaba ti éta, mangga aos ogé tanggapan ti Kecia Ali ngeunaan kabohongan ieu: Concubinage and Consent
Sareng Imam Shafi’i nyerat dina kitabna Al-Umm:
وله أن يزوج أمته بغير إذنها بكرا كانت أو ثيبا
“Anjeunna (nyaéta anu gaduh) kénging nikahkeun budak beulian awéwéna tanpa kasatujuanna, boh anjeunna parawan atanapi randa.”
Sareng ieu mangrupikeun Fatwa. Tarjamahan kanggo anu teu tiasa maos basa Arab (Kredit: Pangguna afiefh ti Reddit):
Patarosan: Upami milkul yamin (budak beulian awéwé) alim sapatemon sareng dununganana, naha kénging maksa anjeunna ku kakerasan?
Waleran: Sadaya puji kagungan Allah, sarta mugia salawat sarta salam dilimpahkeun ka Rasulullah, kulawargina, sarta para sahabatna. Langkung saé kanggo saurang Muslim kanggo nyibukkeun diri ku perkawis-perkawis anu aya hubunganana sareng katangtuan agamana, sarta ngagunakeun waktos sareng tanagana kanggo milari élmu anu mangpaat kanggo anjeunna. Mangpaat tina élmu téh nyaéta amal perbuatan. Élmu anu teu ngagampangkeun amal perbuatan, teu saé kanggo dipaluruh. Diantawisna nyaéta perkawis-perkawis anu patali sareng kapamilikan milkul yamin (budak beulian); parantos teu aya gunana deui dina jaman ayeuna.
Ngeunaan patarosan: Upami pamajikan teu kénging nolak hubungan intim sareng salakina iwal upami aya alesan anu sah sacara syar’i, maka komo deui kanggo milkul yamin (budak beulian awéwé) teu kénging nolak hubungan intim sareng dununganana iwal upami aya alesan anu sah; dunungan gaduh hak anu langkung ageung kanggo sapatemon sareng budak beulianana ku margi ayana hak milik tinimbang salaki anu sapatemon sareng pamajikanana ku margi akad nikah; Kusabab kapamilikan milkul yamin (budak beulian awéwé) mangrupikeun kapamilikan anu sampurna, sahingga anjeunna gaduh sadaya mangpaat tina budak beulian éta, sedengkeun akad nikah ngan ukur masihan kapamilikan anu dimaksudkeun ku akad nikah wungkul, sahingga mangrupikeun bentuk kapamilikan anu kawates.
Upami pamajikan atanapi milkul yamin (budak beulian awéwé) nolak sapatemon tanpa alesan anu sah sacara syar’i, maka salaki atanapi dununganana kénging maksa anjeunna kanggo ngalakukeunana. Nanging, anjeunna kedah merhatoskeun kaayaan psikologis budak beulian éta, sarta midamel kasaéan ka anjeunna. Kasaéan dina sagala rupi perkawis mangrupikeun hal anu dipiharep, sapertos anu parantos disabdakeun ku Nabi, mugia salawat sareng salam dilimpahkeun ka anjeunna: “Kasaéan téh teu aya dina naon-naon iwal ti bakal ngahiasanna, sarta henteu dicabut tina naon-naon iwal ti bakal ngajantenkeunna awon.” (Diriwayatkeun ku Muslim).
Allah Nu Maha uninga.
Sareng tingali ogé ieu:
C. Baugh “Minor Marriage in Early Islamic Law” kaca 10, catetan suku 45.45:
Ampir salawasna, nalika para ahli fikih nimbang-nimbang watesan hukum ngeunaan sapatemon sareng budak anu sateuacan baligh, (“dina titik mana budak awéwé anu masih alit tiasa nahan tindakan seksual ka anjeunna”/matā tuṣliḥ lilwaṭʾ) kecap anu dianggo nalika ngajelaskeun hubungan seksual sareng budak awéwé sateuacan baligh nyaéta waṭʾ. Ieu mangrupikeun kecap anu kuring pilih kanggo ditarjamahkeun salaku “midamel tindakan seksual ka anjeunna.” Tarjamahan ieu, sanajan rada kagok, katingalina ngagambarkeun kurangna timbal balik dina tindakan seksual anu dituduhkeun ku kecap ieu (bénten sareng, contona, kecap jimāʿ ). Perlu dipaluruh yén harti kecap ieu kalebet ogé “ngaléngkah/nincak”; sarta ieu leres-leres mangrupikeun harti utama tina kecap kasebat. Tingali Ibn Manẓūr, Lisān al-’Arab (Beirut: Dār Ṣādir, 1955), 2:195–197.
Sareng tingali ogé ieu:
“Sanaos di kalangan komunitas Yahudi sareng Kristen abad pertengahan, anu nganggap perbudakan lain hal anu kontroversial, prakték gundik-budak (selir) ku urang Muslim mangrupikeun hal anu pikasieuneun pisan” sarta dina kaca 380 “Nanging éta mangrupikeun otonomi anu kacida ngiranganana. Dina Shariah, kasatujuan téh krusial pisan upami salira kalebet kana golongan jalma anu kasatujuanna diitung: awéwé sareng lalaki merdéka anu parantos sawawa (malah budak beulian lalaki ogé teu kénging dinikahkeun ngalawan kahayangna dumasar kana madhab Hanbali sareng Shafi’i, sareng ieu ogé lumaku kanggo budak beulian anu gaduh perjangjian mukatabah dina madhab Hanafi). 47 Kasatujuan teu penting kanggo barudak alit. Sarta éta ogé henteu diitung kanggo budak beulian awéwé, anu hubungan seksual sareng maranéhna tiasa dilakukeun ku dununganana upami anjeunna hoyong (saratna awéwé éta henteu nuju nikah atanapi henteu nuju aya dina kontrak kanggo mésér kamerdékaanana sorangan)”
[Salah Ngadugikeun Kutipan Al-Shafi'i kanggo Ngabuktikeun KASATUJUAN:]
Para apologis Islam nampilkeun alesan di handap ieu (tautan):
Imam Al Shaafi’i nyarios:
وإذا اغتصب الرجل الجارية ثم وطئها بعد الغصب وهو من غير أهل الجهالة أخذت منه الجارية والعقر وأقيم عليه حد الزنا
"Upami saurang lalaki nampi budak beulian awéwé ku cara maksa, lajeng sapatemon sareng anjeunna saatos anjeunna nampi anjeunna ku cara maksa, sarta upami anjeunna henteu dihampura ku kabodoanna, maka budak beulian awéwé éta bakal dicandak ti anjeunna, anjeunna kedah mayar denda, sarta anjeunna bakal nampi hukuman kanggo sapatemon anu haram." (Imam Al Shaafi’i, Kitaabul Umm, Jilid 3, kaca 253)
Ieu mangrupikeun panipuan anu tétéla, padahal Shafi’i sanés nuju nyarioskeun ngeunaan dunungan anu sapatemon sareng budak beulianana sorangan, nanging ngeunaan nyulik sarta perkosa budak beulian awéwé milik jalmi sanés.
Salah Ngadugikeun Kutipan Imam Malik kanggo Ngabuktikeun KASATUJUAN:
Kacurangan para apologis Islam masih kénéh lumangsung. Maranéhna ngagunakeun riwayat ti Imam Malik di handap ieu kanggo ngabuktikeun yén saurang dunungan peryogi kasatujuan ti budak beulian awéwéna sateuacan sapatemon sareng anjeunna (tautan):
Imam Maalik nyarios:
الأمر عندنا في الرجل يغتصب المرأة بكراً كانت أو ثيبا : أنها إن كانت حرة : فعليه صداق مثلها , وإن كانت أمَة : فعليه ما نقص من ثمنها ، والعقوبة في ذلك على المغتصب ، ولا عقوبة على المغتصبة في ذلك كله
Numutkeun pandangan kami, saurang lalaki anu merkoasa awéwé, boh anjeunna masih parawan atanapi sanés, upami anjeunna awéwé merdéka maka anjeunna kedah mayar "mahar" sapertos awéwé sasamana, sareng upami anjeunna budak beulian anjeunna kedah mayar sakur anu ngirangan tina ajén hargana. Hukuman kedah dilaksanakeun ka palaku perkosaan sarta teu aya hukuman kanggo awéwé anu diperkosa, kumaha waé ogé kaayaanana. (Imam Maalik, Al-Muwatta’, Jilid 2, kaca 734)
Sakali deui, sapertos dina kasus Shafi’i di luhur, di dieu Malik sanés nuju nyarioskeun ngeunaan dunungan anu merkoasa budak beulian awéwéna SORANGAN, nanging anjeunna ngan ukur nyarioskeun ngeunaan merkoasa budak beulian awéwé milik jalmi sanés.
Salah Ngadugikeun Riwayat Dharar kanggo Ngabuktikeun KASATUJUAN:
Para apologis Islam ogé ngagunakeun riwayat di handap ieu kanggo ngabuktikeun yén saurang dunungan peryogi kasatujuan ti budak beulian awéwéna sateuacan sapatemon sareng anjeunna (tautan):
Sunan Al Bayhaqi, Jilid 2, kaca 363, Hadith no. 18685:
Abu al-Hussain bin al-Fadhl al-Qatan ngariwayatkeun ti Abdullah bin Jaffar bin Darestweh ti Yaqub bin Sufyan ti al-Hassab bin Rabee ti Abdullah bin al-Mubarak ti Kahmas ti Harun bin Al-Asam anu nyarios: Umar bin al-Khatab mugia Allah ngaridoan anjeunna ngirimkeun Khalid bin al-Walid dina hiji pasukan, ku kituna Khalid ngirimkeun Dharar bin al-Auwzwar dina hiji saron sarta maranéhna nyerang hiji wilayah milik suku Bani Asad. Maranéhna lajeng néwak saurang pangantén awéwé anu geulis, Dharar resep ka anjeunna sahingga anjeunna nyuhunkeun ka para sahabatna kanggo masihan awéwé éta ka anjeunna sarta maranéhna nyatujuan. Anjeunna lajeng sapatemon sareng awéwé éta, nalika anjeunna parantos ngaréngsékeun tugasna anjeunna ngarasa dosa, sarta sumping ka Khalid sarta nyarioskeun naon anu parantos dilakukeun ku anjeunna. Khalid nyarios: ‘Kuring ngawidian salira sarta ngajantenkeun hal ieu halal kanggo salira.’ Dharar nyarios: ‘Henteu, dugi ka salira nyerat serat kanggo Umar’. (Lajeng maranéhna ngirimkeun serat ka Umar) sarta Umar ngawaler yén anjeunna (Dharar) kedah dirajam. Nalika serat ti Umar nembé dugi, Dharar parantos pupus. (Khalid) nyarios: ‘Allah henteu hoyong ngahinakeun Dharar’
Sakali deui, tétéla pisan yén anjeunna dihukum ku Umar jalaran anjeunna merkoasa budak beulian awéwé éta sateuacan anjeunna janten nu gaduhna sacara sah (nyaéta sateuacan pembagian harta rampasan perang/ghanimah).
Hal ieu sami sareng sapatemon sareng awéwé merdéka nanging nembé Akad Nikah saatosna (nyaéta salira sanés salaki pamajikan dina waktos sapatemon). Kusabab kitu, sanaos salira nikah saterusna, salira bakal tetep dihukum jalaran jinah.
Dina cariosan anu saderhana, riwayat ieu teu aya hubunganana sareng dunungan anu sapatemon sareng budak beulian awéwéna sorangan tanpa kasatujuanna.
Salah Ngadugikeun Kutipan Al-Shafi’i deui kanggo Ngabuktikeun KASATUJUAN:
Para apologis Islam ogé salah ngadugikeun kutipan Al-Shafi’i deui kanggo ngabuktikeun yén saurang dunungan peryogi kasatujuan ti budak beulian awéwéna sateuacan sapatemon sareng anjeunna (tautan):
وَهَكَذَا لَوْ كَانَتْ مُنْفَرِدَةً بِهِ أَوْ مَعَ أَمَةٍ لَهُ يَطَؤُهَا أُمِرَ بِتَقْوَى اللَّهِ تَعَالَى وَأَنْ لَا يضربهَا فِي الْجِمَاعِ وَلَمْ يُفْرَضْ عَلَيْهِمِنْهُ شَيْءٌ بِعَيْنِهِ إنَّمَا يُفْرَضُ عَلَيْهِ مَا لَا صَلَاحَ لَهَا إلَّا بِهِ مِنْ نَفَقَةٍ وَسُكْنَى وَكِسْوَةٍ وَأَنْ يَأْوِيَ إلَيْهَا فَأَمَّا الْجِمَاعُ فَمَوْضِعُ تَلَذُّذٍ وَلَا يُجْبَرُ أَحَدٌ عَلَيْهِ
Anjeunna nyarios: Sarta upami anjeunna nyalira sareng anjeunna [nyaéta, anjeunna teu gaduh pamajikan sanés], atanapi sareng budak beulian awéwé anu kagunganana anu anjeunna sapatemon sareng anjeunna, anjeunna dipارéntahkeun [kanggo nedepan kawajibanana] kalayan takwa ka Allah Nu Maha Agung, sarta ulah midamel cilaka ka anjeunna dina perkawis sapatemon, sarta anjeunna henteu diwajibkeun kana jumlah anu tangtu tina perkawis éta (wa lam yufraḍ ʿalayhi minhu shayʾbi ʿaynihi). Nanging, anjeunna ngan ukur [diwajibkeun] nyayogikeun naon-naon anu leres-leres diperyogikeun ku anjeunna, nafkah sarta tempat matuh sarta pakéan, sarta ogé nganjang ka anjeunna (yaʾwī). Nanging, sapatemon mangrupikeun perkawis kasenangan sarta teu aya saurang ogé anu tiasa dipaksa pikeun ngalakukeunana.
Sakali deui, al-Shafi’i nuju nyarioskeun ngeunaan LALAKI wungkul, nyaéta yén sapatemon mangrupikeun perkawis kasenangan kanggo LALAKI sarta maranéhna teu tiasa dipaksa pikeun ngalakukeunana.
Sedengkeun ngeunaan kasatujuan budak beulian awéwé, Imam Shafi’i parantos jéntré yén hal éta teu ngagaduhan hartos naon-naon kanggo dununganana.
Sareng Imam Shafi’i nyerat dina kitabna Al-Umm:
وله أن يزوج أمته بغير إذنها بكرا كانت أو ثيبا
“Anjeunna (nyaéta anu gaduh) kénging nikahkeun budak beulian awéwéna tanpa kasatujuanna, boh anjeunna parawan atanapi randa.”
Bénten sareng budak beulian awéwé, kasatujuan budak beulian lalaki diperyogikeun numutkeun madhab Ahmad bin Hanbal, sedengkeun Abu Hanifah sareng Malik nyebatkeun yén saurang dunungan tiasa maksa budak beulian lalaki kanggo nikah tanpa kasatujuanna.
Ensilopedia Fikih Islam (anu katelah ogé al-Mawsu’ah al-fiqhiyyah al-Kuwaitiya الموسوعة الفقهیة) nyerat (tautan):
لَيْسَ لِلسَّيِّدِ أَنْ يُزَوِّجَ عَبْدَهُ الذَّكَرَ الْبَالِغَ امْرَأَةً لاَ يَرْضَاهَا حُرَّةً كَانَتْ أَوْ أَمَةً، فَإِنْ كَانَ الْعَبْدُ صَغِيرًا جَازَ، وَهَذَا مَذْهَبُ أَحْمَدَ وَقَوْلٌ لِلشَّافِعِيِّ، وَقَال أَبُو حَنِيفَةَ، وَمَالِكٌ: لِلسَّيِّدِ أَنْ يُجْبِرَ عَبْدَهُ عَلَى النِّكَاحِ
Saurang dunungan teu kénging nikahkeun budak beulian lalaki anu parantos sawawa sareng awéwé anu teu dipikaresep ku budak éta, boh anjeunna awéwé merdéka atanapi budak beulian awéwé. Nanging, upami budak beulian éta masih di handap umur, perkawis éta diwidian. Ieu mangrupikeun pandangan Ahmad, sarta salah sawios pendapat dina madhab Shafi’i. Numutkeun Abu Hanifah sareng Malik, saurang dunungan kénging maksa budak beulianana pikeun nikah.