Salah sawios argumén anu paling umum dianggo ku para apologis Islam ayeuna nyaéta kieu:
"Upami salira parantos ninggalkeun Islam, mangga kantun ngaléngkah ka payun. Naha bet teras-terasan ngritik sarta ngaléléwé? Kantun ngajalani kahirupan salira sarta midamel hal sanésna."
Ditingal saliwat, ieu panginten kadangu sapertos panyuhunkeun anu asup akal. Nanging saéstuna, tungtutan ieu patukang tonggong sareng sipat dasar manusa.
Naha salira parantos kantos ngadangu yén manusa téh mangrupikeun mahluk sosial?
Salaku mahluk sosial, urang henteu hirup nyalira sacara terasing. Urang aya dina masyarakat anu kabeungkeut sasarengan ku hukum, norma, sarta paripolah anu dipiboga sasarengan. Unsur-unsur anu dipiboga sasarengan ieu henteu mucunghul kitu waé tina rohangan anu hapa, nanging diwangun sarta diwangun deui ngalangkungan wacana publik: ku ayana panyebaran gagasan (tabligh) sarta kritik kana gagasan-gagasan kasebat (tanqeed).
Prosés ieu, nyaéta nyodorkeun gagasan sarta nangtang gagasan kasebat, mangrupikeun mesin panggerak di tukangeun reformasi sosial.
Ku margi kitu, dina masyarakat anu demokratis sarta miboga pamikiran bébas, hak pikeun ngadukung hiji kapercayaan sarta hak pikeun ngritikna téh dijaga kalayan daria. Sanaos sakumaha kasinggungna parasaan hiji jalma, kasaimbangan antara sora sarta sora tandinganana ieu mangrupikeun cara kumaha masyarakat anu langkung saé diwangun.
Ayeuna, hayu urang mulang deui ka para tilas Muslim.
Sanaos parantos ninggalkeun Islam, urang tetep janten bagian tina masyarakat anu dipangaruhan pisan ku pamikiran Islam, boh ti kalangan Muslim anu moderat atanapi ti kalangan garis keras. Nilai-nilai kaagamaan, aturan, sarta paripolah aranjeunna teras-terasan ngawangun hukum, pendidikan, struktur kulawarga, sarta kabébasan pribadi di sabudeureun urang.
Ku margi kitu, upami urang henteu ngritik gagasan-gagasan Islam anu ngabahayakeun, jalma sanés bakal teras-terasan maksakeun gagasan-gagasan kasebat ka urang ngalangkungan jalur politik, tekenan sosial, atanapi malah ku kekerasan.
Sikap tetep jempé téh sami waé sareng ngantepkeun gagasan-gagasan kasebat ngadominasi tanpa aya anu nangtang.
Sarta upami salira tetep nyarios, “Muhun, kantun lirén waé sacara sagemblengna,” mangka saéstuna naon anu dipundut ku salira téh nyaéta supados urang lirén janten manusa sagemblengna. Salira nuju mundut ka urang pikeun ngaleupaskeun hak sarta tanggung jawab urang salaku individu anu mikir sarta salaku mahluk sosial anu nyandak bagian dina ngawangun masyarakat tempat urang hirup.